Na Twoje słowo zarzucam sieci

Natychmiast!

2012-01-22T04:05:00.000-08:00

Co nagle to po diable - mówimy i chcemy najpierw wszystko dokładnie przejrzeć, ocenić "za" i "przeciw". A na słowo Jezusa ludzie poszli natychmiast (Mk1,14-20). Zostawili to, co było dla nich aktualnie ważne - jedni przerwali ryby, inni zostawili rodzinę. Pojawia się Ktoś, kto zaprasza do jakiegoś więcej. Bez ociągania, bez narzekania, bez kompleksów i frustracji. Z radością.

Ja zwykle mówię: OK, pomyślimy, po czym za wiele się nie zmienia. Jezus przychodzi dzisiaj. Dziś oczekuje, że zostawię to, co jest nie jest najistotniejsze. Dla każdego jest to coś innego. Małe wybory.

Łączy nas to, że Jezus mówi do każdego: natychmiast!

Chrystus mówi, że czas się wypełnił. Czym? Wcześniej był pusty?? Szybko przemija. Czasami żal, że nie można zatrzymać tych chwil, a w życiu ważne są tylko chwile. Czas staje się pełen, gdy jest w nim pokój. Niedawno było Boże Narodzenie - dziś jakby po długim czasie śpiewałem kolędę. Jezus przez swoje przyjście, wypełnił czas miłością, sensem, pokojem.

Kiedy to odkryjemy w pełni - będziemy gotowi zostawić wszystko to, co przemijalne - dla Nieprzemijalnego. Ja tego zawsze nie potrafię. Ale na Jego Słowo zarzucam sieci!

Ostatnio Michał zwrócił mi uwagę na ciekawy szczegół: Jezus przyszedł powołać jednych, a potem nieco dalej spotkał kolejnych. Skoro w trakcie powoływania odległość między wybranymi była "niewielka", może i dla mnie nie powinny mieć większego znaczenia pozorne kilometry między mną i innym wybranym i umiłowanym chrześcijaninem?

U mnie sesja (nie, nie sjesta ;p). Tak więc oddaję się swojemu ulubionemu zajęciu - leżę ze skryptami na łóżku, popijam wielokrotnie zalewaną herbatę pomarańczową i nałogowo słucham nagrań na wiolonczeli, które ostatnio wpadły mi w ucho :-)

"Przypadki księdza Grosera"

2012-01-06T12:29:00.000-08:00

Z narkotycznych ciągów przerzuciłem się na obyczajowe historie księdza Grosera. Zacząłeczm czytać świetną książkę - ponoć pierwszą powieść o życiu polskich księży. Poleciła mi pewna znajoma - bez wątpienia nie ze względu na świadectwo głębokiej wiary prostego wikarego, który mówi o sobie: Grafoman i kiepski moralista. Powieść łamie tabu, jakim jest życie prywatne księdza (pytanie gdzie się zaczyna i kończy życie prywatne). Błyskotliwy humor, odważna krytyka i kościelne samo życie sprawiają, że aż chce się czytać dalej.

Coś niesamowitego: od dwóch dni spędzam kilkadziesiąt dobrych minut w łóżku na czytanie. Próbowałem sobie przypomnieć kiedy tak było ostatnio. Nulla die sine linea! A gdyby tak postanowić, aby nie było dnia, żeby nie poczytać czegoś dla siebie?

To był super rok!

2011-12-31T05:56:00.000-08:00

Ostatni dzień roku. Biorę do reki kalendarz i biegnę myślami przez wydarzenia, które nadały smak codzienności...

Styczeń

Narty
Trwa pierwszy Kurs lektorski w moim wydaniu.
Jasełka w Niegowie - wracają wspomnienia
Taekwondo u MWJ (doświadczenie modlitwy; początek trudnej znajomości)
Pierwszy egzamin z Wazona - cholernie się bałem

Luty

Ferie zimowe w Parafii
Maciek Kop..... (początek długiej, skomplikowanej znajomości. Ale jakże owocnej!)
Pączki z Andrzejem OP
Przyjazd Radosława B. - spotkanie w nieco innej (ekstrawaganckiej) formie
Edyta R.

Marzec

Jestem oficjalnym kandydatem do Święceń
Zostałem po raz drugi lektorem
2. rocznica obłóczyn - ogromnie ważne dla mnie święto
Pierwszy szkic planu magisterki
Karol K. (od Kasi, z którą niestety kontakt się popsuł-szkoda)
Rekolekcje gimnazjalne na Ursynowie (bardzo fajne 3 dni rozmowy o wierze)
Kolokwium z moralnej (przekładane z tysiąc razy, które wreszcie i tak wyszło badziewnie słabo)

Kwiecień

Kursowa Adoracja + (nt. gniewu)
Misterium Męki Pańskiej na Wyścigach (z Piotrem i Józefem - resztę zostawiliśmy ;p)
Kolejne urodziny (słynna dyspensa od studium)
Wielki Czwartek (Rytuał z kolegami, nocna kompleta i zaginiona butelka :D
Wielki Piątek (ty klecho...... ^-^)
Wielka Sobota (błogosławienie pokarmów na Okęciu)
Jezus zmartwychwstaje!

Maj

Pielgrzymka do Ziemi Świętej (dotykanie miejsc sprzed lat, skręcona kostka, super wspomnienia kursowe)
Ostatni egzamin z łaciny (Deo gratias - zdany)
Dzień otwarty w seminarium (+ dysputa)
Pielgrzymka do Lichenia z moimi Babciami z DPS

Czerwiec

Prymicje
Kursowy wyjazd do Lewiczyna
Ostatnie spotkanie z Tomaszem (nic jednak z tego nie będzie - żałuję do dziś :/
Koniec roku!!!!

Lipiec

Kolonia z Kołobrzegiem w górach (czyste szaleństwo logistyczne)
Działka z rodzicami (potrzebny czas)
Wyjazd z narkomanami (niesamowita szkoła życia, ogromna autentyczność, ciężka praca)

Sierpień

Dyżur w Parafii
Parę dni na WAPM (Panda z Józefem -dzięki!! - wyjeżdżając, żałowałem, że tak krótko)
Rekolekcje lektorskie (młodzi pełni chęci spotkania z Bogiem)
Kurs duszpasterski w Zakroczymiu (integracja klerycka, dużo praktycznej wiedzy nt. uzależnień)
Ignacy

Wrzesień

Samemu w Kołobrzegu (Dużo radości z Radkami, Manuelą, Rafałem, Dawidem i in. ;)
Ambitny plan pisania mgr (no comment)
Ewangelizacja w Łowiczu (Duch Święty działa -nawet ja się nawróciłem!!)
Grzegorz P. (bardzo dobry z Ciebie człowiek...)

Październik

IV rok formacji
Skończony paragraf 1.2
Mam swoją grupkę Bierzmowanców
Praktyki w świetlicy na Gorlickiej

Listopad

Wypominki u św. Zofii Barat
Promocja lektorska (patrząc na większość którą znam, jestem z nich baaaardzo dumny!)
Nudne wykłady (Boże, dzięki że stworzyłeś kawę!)
Nowy kurs lektorski (liturgika)
Ewa W.

Grudzień

Spotkanie klasowe (bardzo się ciesze, że jesteśmy razem!)
Mikołaj
Kamil G. (spotkanie po miesiącach...)
Bardzo spokojne Boże Narodzenie (z prezentami i szczerością w oczekiwaniu na Urodziny)

Bardzo dziś dziękuję za to, że Bóg pozwala mi doświadczać niesamowitości - w sakramentach, podczas dziesiątek indywidualnych rozmów, spotkań z nieprzypadkowymi ludźmi, wydarzeń, przez które przechodzę i udaje mi się iść do przodu, wsłuchując się w Jego Słowo, na które próbuję zarzucać sieci i uczyć się, co oznacza życie.

Dzięki za każdego, kogo spotkałem.

Życzę Wam, aby w nowym roku było jak najwięcej wieczorów kończących się stwierdzeniem:

to był dobry dzień (z Bogiem)!

To niesamowity rok. Aż sam się dziwię, że to moje życie :D Mam nadzieję, że następny będzie lepszy...

Jakbym o czymś zapomniał - dopisujcie! ;)

Przyjście Chrystusa

2011-12-23T04:52:00.000-08:00

Na pustyni nie ma wody, jest sucho i gorąco. Dramat, jeśli się tam jest w pojedynkę. To już nie jest samotna wędrówka górska, wśród majestatycznych widoków i śpiewu przyrody. Na pustyni ciągle coś denerwuje i trudno pozbierać myśli. Marzenie o szklance wody wzbudza wielką tęsknotę za czymś, co przyniesie niewyobrażalną ulgę, zaspokojenie najprostszego pragnienia, dzięki któremu będzie możliwa dalsza droga (może nawet z uśmiechem na twarzy). Bez wody nikomu nie da szczęścia spotkanie drugiego człowieka, fatamorgana albo widok przelatującego pelikana. Wszystko wydaje się bez sensu. Sytuacja pogarsza się, gdy na drodze spragnionego pojawi się żmija…

Jezus jest dla mnie taką wodą (a raczej ciągle dojrzewam do tego, by coraz bardziej w taki sposób za Nim tęsknić). Chrystus chce się narodzić w moim i Twoim życiu. Pozwólmy Mu przyjść i dotknąć tych sfer naszej codzienności, które są obciążone grzechem, słabością, nienawiścią i bezsensem. On chce leczyć rany złamanego serca – Twojego serca. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne!

Nie mogę powiedzieć, że po spotkaniu i przyjęciu Boga moje życie stało się idealne i łatwe. To byłaby ściema! Mogę jednak szczerze przyznać, że warto się o to starać, gdyż Bóg jest prawdziwy! Dzięki Niemu można przejść trudne, bezsensowne i toksyczne chwile załamki i grzechu, co nie tak rzadko się przecież zdarza. A równocześnie zawsze dobrze pogadać z Nim o fajnych chwilach, które mnie spotykają. A to dlatego, że Bóg mnie kocha, a ja Jego.

Dlatego wierzę, że będzie dobrze! Jezus jest Emmanuelem – chce być bardzo blisko nas, jak dobry kumpel na dobre i na złe. Bóg daje świeżość życia – zaspokaja najprostszą i jednocześnie fundamentalną potrzebę, dzięki której można iść dalej i nawet się uśmiechnąć. Dopóki walczysz z Bogiem – już jesteś zwycięzcą…

Grubson śpiewa:

Dla jednych życie na ziemi to piekło, dla drugich to wymarzony Eden.
Mimo że do celu jeszcze daleko, szczęśliwy jestem, że jak na razie dotąd doszedłem.
Nie ważne jak jest źle – ważne, że mamy w sobie nadzieję!

Tą nadzieją jest dla mnie Chrystus, z którym mogę po prostu iść – mimo wszystko. A więc – przyjdź, Panie Jezu!

Łącze z Bogiem w oczekiwaniu

2011-12-20T04:27:00.000-08:00

Święta Bożego Narodzenia za pasem. Porządki zrobione, prezenty kupione, opłatkiem się już parę razy przełamałem. Co jest ważne 24 grudnia, w Wigilię Uroczystości kolejnych Urodzin Jezusa?

W naszej kulturze Christmas time zaczyna się już przed 1 grudnia - choinki, Mikołaje, kolędy... Miły i rodzinny nastrój jest, ale jak to się ma do adwentu? Ktoś kiedyś powiedział: Jest w tobie miejsce zdolne do kontaktu z Bogiem. Odnaleźć je można w modlitwie skruszonego serca. Czy jest możliwe znalezienie łączności z Bogiem bez cierpliwego przygotowania i szczerej modlitwy???

Cel przyciągania

2011-12-04T14:05:00.000-08:00

II Niedziela Adwentu. Kolor liturgiczny się zmienił, przygotowania do Świąt się rozpoczęły, studiowanie zmierza ku sesji, kolejne przygotowanie do Bożego Narodzenia... Na początku tego czasu szczerze zapragnąłem, aby Bóg wyprowadził mnie z więzienia. Każdy ma jakieś więzienie. Chciałbym, aby opadły kajdany, które ograniczają moją wolność i sprawiają, że nie jestem gotowy na przyjście Pana.

A dziś wracamy do źródeł, do początku Dobrej Nowiny o Jezusie. Doświadczenie spotkania Chrystusa było przecież tyle razy czymś wspaniałym, dającym siłę, wlewającym pokój w serce. Dziś chyba warto wrócić do tych chwil. I zatęsknić. Przypominam sobie swój Kurs lektorski, Kurs Filipa, Fundament...

Jan Chrzciciel posiadał wizję, która go przenikała i kształtowała. Jego siła, słowa i życie nakierowane były na jeden cel - głoszenie Chrystusa. Wszystko inne podporządkowuje temu. Jan przyciągał wielkie tłumy. Chciałbym przyciągać ludzi - ba! każdemu księdzu na tym zależy! Ale jak trudne jest niezatrzymywanie ludzi tęskniących za Bogiem na marnym człowieku w sutannie, który aktualnie wydaje się być wspaniały i mądry, i dobry.

Przygotujcie drogę Panu! Oto Dobra Nowina, przynosząca znów pociechę, aby info o zbawieniu dotarła do ludzi, których spotkam - dziś, jutro, za tydzień, w Wigilię. Moje życie będzie super, jeśli zachowa napięcie, ciągle będę zmierzał do celu. Ktoś kiedyś powiedział, że nic nie wdaje się łatwiejsze do zauważenia niż brak jakiegoś celu. Życie Jana miało sens, gdyż był skoncentrowany na przyjściu Emmanuela. To ułatwiało mu też wycofanie się i zaakceptowanie swej działalności, jako czegoś przejściowego. I znów pokora z poprzedniego wątku...

Niesamowita jest chwila, w której przybliża się komuś Niebo. Można je nazwać sensem albo miłością, Bogiem czy wybawieniem. Liczy się walka, poszukiwanie, wierność i wytrwałość. Owoc przyniesie być, zamiast mieć; wierność na drodze, a nie pragnienie aplauzu. Cel nadaje kierunek i odwagę w dalszym marszu - spokojnym i miarowym, ale konkretnym.

Za wysoka poprzeczka

2011-11-12T08:00:00.000-08:00

Tyle się dzieje, że trzeba łapać każdą chwilę. Trzeba przecież i modlić się, i pracować; i pisać coś do magisterki, i poczytać blogi; i pogadać z ludźmi, i odpisać na maile (ukłon w stronę Ewy ;) ). Jeśli znajduję w ciągu dnia czas na wszystko, wtedy jestem wieczorem naprawdę szczęśliwy.

To nie chodzi o chory perfekcjonizm, ale względne poukładanie. Ktoś kiedyś powiedział, że czas jest najcenniejszym prezentem, jaki można podarować. Zatem zmarnowany czas to największa lipa, na którą może sobie pozwolić człowiek. A z drugiej strony boli narzekanie, że ciągle mnie w domu nie ma...

A co z wykorzystaniem talentów - możliwości, szanse, pozytywne cechy, umiejętności, kompetencje, służba, pieniądze - czy nie są zmarnowane? Zdarza się czasami, że pluję sobie w brodę: trzeba było inaczej, dlaczego tego nie zrobiłem, mogłem mieć odwagę coś odpowiedzieć...

Jak dużej roztropności potrzeba - spokojnego rozeznania.

Św. Paweł mówi, że nie jesteśmy już w ciemnościach. Szczerze mówiąc - nie jestem tego taki pewien. Dalej pisze: Nie śpijmy przeto, jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Apostoł zakłada, że będzie w nas sporo dobrych chęci, że jednak nie pośniemy, będziemy czuwać przy lampach, w których tli się płomyk wiary, potrzymany łaską Jezusa. Tyle, że czasami chce mi się po prostu zasnąć.

Trochę się zawsze buntowałem, gdy słyszałem opowieść potępiającą człowieka, który zakopał powierzony 1 talent (Mt 25, 14-30). Przecież go nie stracił, nie roztrwonił, nie zgubił. Jego pan dostał go z powrotem. Co jest nie tak??? Inni są zdolniejsi, bogatsi, mądrzejsi - mają lepiej. Dla takich, wysoka poprzeczka jest do przeskoczenia. A mnie to chyba przerasta. Może brakuje ryzyka, odwagi, pewności siebie, zdecydowania? Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma.

Nawiedzony ten Nauczyciel. Bezlitosny. A przynajmniej cholernie wymagający! Jak sprostać tym wymaganiom, aby dawać z siebie wszystko?? Zarządca z Ewangelii znał swoich podwładnych nie od wczoraj, skoro powierzył im swój majątek. Chciał ich sprawdzić - służyć mu potrafią, ale czy umieją wykazać się inicjatywą, gospodarnością. Każdy dostaje tyle, ile może rozmnożyć.

Bardzo luźna ilustracja

Lampa w ciemnej dolinie

2011-11-08T05:10:00.000-08:00

Można mylić mądrość z wiedzą. To dość delikatny temat, który można podjąć, żeby np. usprawiedliwić niezaliczenie kolokwium z Dziejów Apostolskich, trudności w nauce łaciny, lenistwo w modlitwie, wymądrzanie się przy różnych okazjach albo rozliczny czas spędzany przed ekranem. Nie znam recepty na osiągnięcie mądrości - tym bardziej, że nie mam samych piątek w indeksie. Chciałbym, ale nie znam...

Podobnie jest w relacji z Bogiem. Można znać przepisy liturgiczne, dużo czytać, często odmawiać przeróżne modlitwy, żonglować cytatami z Biblii - i minąć się z żywym Bogiem.

Czego (a raczej kogo) brakuje? Ducha! Wszystko jest wystudzone. Brakuje oliwy...
Łatwiej jest siłować się religijnie i moralnie - nie mogę się wkurzać na zaczepki, muszę się modlić rano i wieczorem, nie mam prawa mieć nieczystych myśli, powinienem nie jeść mięsa w piątki, żeby spotkać Jezusa muszę się strasznie spiąć w sobie - wtedy na pewno się uda.

Trudniej sprawdzać stan oliwy - dlaczego takie, a nie inne uczucia się we mnie budzą, czy chcę na serio pogadać z Bogiem, po co są przykazania itd.
Wątpliwości nie muszą prowadzić do krytykanctwa lub ostentacyjnego sprzeciwu, ale do poszukiwania sensu i dojrzałości. Mądrość to nie znajomość faktów i zasad, ale fascynacja Życiem. Nieraz to troszkę cierpliwości, innym razem roztropność, a czasem po prostu sprawiedliwość.
Bardzo luźna ilustracja ;)

W niedzielę było o mądrych i głupich pannach (Mt 25,1-13). Te drugie nie sprawdziły zapasu paliwa. Poszły na nocną wyprawę, myśląc, że jakoś to będzie. Można sobie wszystko ułożyć, by było OK. Powołanie do konkretnego życia rozwija się, nauka idzie, praca też jakoś owocuje, jest się w dobrym towarzystwie (pij z kim trzeba, jak śpiewała Maryla R.), zdrowie jest, pieniądze też... I do pewnego momentu wszystko idzie dobrze. A co w momencie próby, gdy wydarzy się coś nieoczekiwanego?

Mądrość znajdą ci, którzy jej szukają.
Jezusowe czuwajcie, Pawłowe tymi słowami się pocieszajcie, to nic innego, jak nasze weźcie się do roboty. Uzupełnianie oliwy na bieżąco jest zajęcie strasznie nużącym. Ale skuteczność widać, gdy się idzie przez ciemną dolinę.

Modlitwa profesjonalisty czy zbieranie kasy?

2011-10-29T04:26:00.000-07:00

Niedługo dni szczególnej modlitwy za zmarłych. Dla osób w czerni to czas, gdy zbiera się wypominki. Przychodzisz do księdza, podajesz imiona i nazwiska zmarłych, zostawiasz ofiarę i zaznaczasz, czy mają to być wypominki jednorazowe (odczytywane tylko 1 i 2 listopada) czy roczne (odczytywane np. w każdą niedzielę - zależy od parafii). Skąd to się w ogóle wzięło?

Tradycja liturgii starożytnej, na której odczytywane tzw. dyptyki, na których zapisywano zarówno składających ofiarę jak i tych, za których była składana. Z czasem zastąpiły je krótsze mementa, czyli nasze wypominki. Ktoś kiedyś pięknie powiedział, że zapisując imiona naszych zmarłych na kartkach i potem głośno je odczytując, wyrażamy wiarę, że są zapisane w Bożej księdze życia. Myślę także, że usłyszenie ich w kościele przypomina, że nadal żyją - chociaż inaczej niż my.

Czy to ma w ogóle sens? Sam sięnad tym zastanawiałem. Zdarzało mi się rozpoczynać modlitwę wypominkową do pustych ławek albo paru osób, które znalazły się przypadkowo w kościele. Czy to ma w ogóle sens? Modlitwa to modlitwa - lepsza taka niż żadna. Liczy się, aby była szczera.

Wróćmy jednak do kwestii: zostawiasz ofiarę. Pewien proboszcz powiedział mi: Proszę nie mówić: "Co łaska". Nikt nikomu tu żadnej łaski nie robi. Ludzie są dziś nastawieni na profesjonalizm. Przychodzę - płacę - wymagam no i oczekuję dobrego wykończenia. Czy zostawianie księdzu kartki z nazwiskami to zamówienie usługi modlitewnej u profesjonalisty - tego, który ciągle brewiarz odmawia, tyle czasu przebywa w miejscu sakralnym i pewnie z Bogiem jest na ty, a więc modlitwa na pewno będzie skuteczna.

Tymczasem - modlitwa to modlitwa. Ksiądz obiecuje się modlić - niezależnie od ofiary.

Po co ty tam idziesz?

2011-10-12T11:48:00.000-07:00

Po co ty idziesz do kaplicy? Przecież tam się nic nie dzieje! Podpuszczałem ostatnio tym zdaniem młodszego, pełnego ideałów i dobrych chęci kolegę. To był początek moich rozważań o modlitwie. Szybko minął XI Dzień papieski, w którym mieliśmy pochylić się nad JP2, który wielkim człowiekiem modlitwy był. Jaka jest dzisiaj modlitwa? Czy jest jeszcze coś warta?

Jezus odpoczywał na modlitwie do Ojca. My natomiast często idziemy na pacierz, brewiarz i nawet na mszę św. jak "na ścięcie" albo nużący obowiązek, który może stać się przesytem. Tymczasem rzadko zdajemy sobie sprawę, że tak naprawdę modlitwa jest walką! Szatan odciąga od modlitwy i w gruncie rzeczy od szczęścia. Przecież każdy dzień jest tak szczelnie zapchany, że w ogóle nie mam czasu na modlitwę. Najbardziej zaskoczyło mnie niedawno zdanie, że warto ograniczyć ilość modlitwy, aby nie było czegoś w rodzaju przesytu.

To prawda, że modlitwa jest walką. Sam tego doświadczam. Nie chcę jej nazwać ciężką pracą, choć jest zmaganiem, w którym trzeba się napocić. Jezus, JP2 i inni mistrzowie modlitwy zwracają uwagę, że modlić się z Jezusem to poszerzać swoje horyzonty patrzenia na rzeczywistość do Jego horyzontów. To bardzo ciekawe - patrzeć na świat tak, jak patrzy Chrystus. No i być ciągle gotowym - w każdym wydarzeniu mogę Go spotkań. Idąc tą ideą, aż chce się iść do kaplicy i chociaż kwadrans spędzić na modlitwie z Mistrzem. Może wyda się to naiwne, ale naprawdę dobrze mi się z Nim gada. Wiele się od Niego uczę. On mnie pouczy, pocieszy, tak czy inaczej pokieruje.

Czas jest hojny

2011-10-03T14:56:00.000-07:00

Niby dopiero tydzień w seminarium, a czuję się jakbym był nieco więcej. Czas jest hojny, gdyż w godzinę udaje się zrobić tyle rzeczy. Jednak doba i tak jest za krótka. Nowe wykłady, nieco podretuszowany plan tygodnia, ludzie w większości tacy sami.

Zacząłem czytać Dzieje duszy - zapiski św. Teresy od Dzieciątka jezus. Bardzo prosta zakonnica. Prosta - czyli - niewyedukowana, nieoczytana, żyjąca prostymi rozwiązaniami, szukająca relacji z Bogiem w sposób bezpośredni, niewyszukany. W tej postawie uderza mnie jej wolność i mądrość. Żyła Jezusem i dzięki temu wspaniale doceniała każdy czas życia.

Ktoś mi ostatnio powiedział: Każdy czas jest dobry. A ja nieraz sobie myślę, że lepiej to już było, albo dopiero będzie, ale na pewno nie jest dobrze teraz (narzekanie to częsta choroba, a w zasadzie zaraza). Bo studium jest albo zamknięcie w seminarium, albo mało czasu wolnego, albo tyle spraw do ogarnięcia, albo mi się nie chce etc.

Z prostoty rodzi się autentyzm, a dzięki niemu można cieszyć się z tego dziś.

Wracam do modlitwy św. Teresy:

Panie, znana Ci jest moja slabość. Co rano postanawiam być pokorną, a wieczorem widzę, że popełniłam wiele win z powodu pychy. Na ten widok ogarnia mnie zniechęcenie, ale i to wiem, że zniechęcenie także jest pychą; w Tobie samym przeto, o Boże, pokładam całą nadzieję!

Nie chodzi o całodniowe siedzenie w kaplicy, nie ma w tym niczego fanatycznego. To normalne funkcjonowanie, tyle że w Światłości, przy maksymalnej szczerości z Panem. Nie można zaniedbywać obowiązków i spraw zewnętrznych, pod płaszczykiem dbania o bogate życie duchowe. Z drugiej strony niemożliwe jest skuteczne i radosne życie bez czerpania sił ze Źródła.

Każdy czas może być !

Wiele zarobiłem

2011-09-29T00:12:00.000-07:00

Ukończył się cudowny czas 3-miesięcznych wakacji. To był szalony czas – zwariowany i intensywny. Najeździłem się PKS jak głupi, ciągle z torbą czy plecakiem i zawsze z komórką w ręce. Czuję, że był to bardzo dobry czas.

Odpocząłem (wszak brak studiów to już wielki plus), choć czułem inne zmęczenie – psychiczne i duchowe. Nie jest łatwo nieść sprawy innych ludzi, a wakacje akurat są wypełnione tysiącem spotkań, często z pozoru przypadkowych. Ale przyznam, że nie zrezygnowałbym z żadnego!

Chyba najdłużej będę wspominał pobyt zamknięty z narkomanami. Poznałem ich życie, problemy i nadzieję na przyszłość, o której opowiadają. To nie teoria nt. uzależnienia wyczytana z książek. To spotkanie z żywymi ludźmi, których nie można oceniać schematycznie albo po łebkach. Pobyt z nimi dał mi coś jeszcze. Zobaczyłem, że nie muszę nikogo udawać (a tak się ociągałem przed graniem w piłkę). Najlepiej mi wychodzi bycie sobą i tylko tak mam jakąkolwiek szansę porozumienia. Niby proste i wiadome od dawna, ale oni przekonali mnie w jakiś inny sposób…

Rekolekcje lektorskie to powrót do swojego młodzieńczego wieku, gdy poszukiwałem Boga, wypalając się i nadskakując, aby zasłużyć na Jego Miłość i zainteresowanie. Grupki dzielenia to świetny czas towarzyszenia Chłopakom. Pozdro4all (All Day, All night)

Dyżur na parafii pokazał prozę życia parafialnego w wakacje – niby nic się nie dzieje, ambicjonalnie przygotowuje się do nowego roku i nieraz wyszukiwane są sztuczne problemy. Trochę marazmu w tym było wiem, ale…

Kolonia w Iwoniczu.

Góry po raz kolejny potwierdziły potęgę Stwórcy, a pogawędki na szlaku jak zwykle zbliżały ludzi. Wchodząc na Piątkę pomyślałem, jak fajnie byłoby odprawić w tym miejscu Mszę. Naiwne? Może trochę, ale było autentyczne na ten zapierający dech w piersiach obrazek. W przyszłym roku chciałbym się wybrać na parę dni sam, bez grupy (albo z kimś, ale to tylko po to, żeby Rysy zdobyć).

Samemu byłem w Kołobrzegu. Samemu i nie-samemu. Na miejscu okazało się, że aż brakuje godzin, żeby z każdym się spotkać. Zachody słońca te same co rok temu, ale we wrześniu już turystów mniej (oczywiście Polaków, gdyż dla Niemców sezon trwa w najlepsze) i knajpy zamykają się wcześniej… A czy ludzie Morza się zmieniają??

Trochę czasu na działce z rodzicami – jak zwykle za mało – jak zwykle wypominają. Ale i tak cieszę się z tych paru dni. Fajnie było pożyć tak, aby mieć z góry zaplanowaną tylko Mszę św., brewiarz i chłodny napój.

Nie sposób pominąć 3 dniowej pielgrzymki w stronę Jasnej Góry. Nie sądziłem, że posługa kwatermistrza jest aż tak… „nie łatwa”. Z grupą też przeszedłem – spokojnie J. Ciekawe doświadczenie rekolekcji w drodze. Porównując, większe zmęczenie czułem chodząc od domu do domu i pytając, czy przyjmą pielgrzymów niż idąc i modląc się albo śpiewając. Nie mniej, gratuluję tym, którzy doszli wytrwale do końca!

Ewangelizacja w Łowiczu. Namacalnie doświadczyłem tego, o czym pisze św. Paweł: Niech będzie błogosławiony Pan, Ten, który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek udręce, pociechą otrzymaną od Boga. Czas dzielenia się Chrystusem, spotkań z ludźmi, którym daleko do Boga, a jeszcze bardziej do Kościoła. Równocześnie widziałem Ducha Świętego w akcji.

Wiele było doświadczeń. Każde cenne – na miarę złota!

Rekolekcje lektorskie

2011-08-24T07:14:00.000-07:00

Minął kolejny tydzień wakacji. Rekolekcje dla chłopaków, którzy uczestniczą w całorocznym Kursie lektorskim, przygotowując się do pełnienia zaszczytnej funkcji liturgicznej. Jechałem z nastawieniem, że będzie fajnie, bo odpocznę od dyżuru w parafii. A owoce tego czasu są dużo większe.

Szybki przegląd tego, co chcieliśmy przekazać Młodym:

II dzień – jaki mam obraz Pana Boga? W których momentach mogłem faktycznie powiedzieć, że Bóg mnie kocha? Rozważania w świetle przypowieści o synu marnotrawnym.

III dzień – dialog Jezusa z poukładanym nastolatkiem, który nie potrafił ustawić Chrystusa w centrum swojego życia. Medytacja, grupki dzielenia, Msza św., ćwiczenia ze śpiewu i liturgiki, pogodny wieczór, adoracja z indywidualnym błogosławieństwem. Jezus przychodzi do każdego z nas osobno.

IV dzień – Przypowieść o celniku i faryzeuszu, którzy przyszli się pomodlić. Może jeden i drugi jak był nastolatkiem widziałby przechodzącego Jezusa. Jaka jest moja modlitwa? Jak rozmawiam z Bogiem. Film: Tajemnica Eucharystii na podstawie uznanych objawień. Turniej piłkarski. Ćwiczenia z mszału, składania alby, ubierania księdza do mszy i posługa ministrancka. A wieczorem Msza św. i adoracja - najważniejsze momenty dnia...

V dzień – jakie obietnice ma dla mnie Jezus Chrystus? Po co jest cisza w moim życiu, na Mszy św., skupienie na modlitwie? Jak to fajnie, kiedy Bóg przychodzi do mnie w Swoim Słowie. Grupki dzielenia. Msza św. II część turnieju piłkarskiego. Zajęcia z biblistyki i ze śpiewu. I Nieszpory Niedzielne. Kawki, herbatki (dot. o. Mateusza), karty, wygłupy etc. Pogodny Wieczór (kalambury, mafia i zgadywanie osób – R2D2). Kompleta i adoracja. Sporo się działo – podpisuję umowę ws. silentium?

VI dzień – Dzień Pański. Dzień łaski, czyli Sakrament Pokuty i Pojednania. Mszy św. przewodniczył x. Wiesław. Pytanie na dziś: Kim jest dla mnie Jezus? Czy kocham Go? Spokojna niedziela, czas na odpoczynek i wygłupy. Grupki dzielenia. Mafia, skecze online. Film Wyspa. Przedostatnia adoracja NS – animowana i ze śpiewem.

VII dzień – Jaka jest moja modlitwa? Czy jestem w nią zaangażowany, czy widzę owoce modlitwy, jak często gadam z Panem Bogiem, czy modlitwa mnie zmienia? Grupki dzielenia, Msza św. Pogodny Wieczór – każda ekipa przedstawia skecz nt. rekolekcji i ich uczestników. Boki zrywać! Kompleta i adoracja NS – ostatnia w czasie tego treningu rekolekcyjnego… Dla Boga nie ma nic niemożliwego. Warunek: muszę pozwolić Mu działać!!

Nie wiem, skąd te różki... A byli tacy grzeczni ;p

Dziękuję Bogu za świadectwo życia Młodych. Znów mogłem zobaczyć siebie sprzed paru lat. Grupki dzielenia to trudny czas – potrzeba zrozumienia, umiejętność dotarcia. Jak to kiedyś wyznali: Ksiądz to ma dobrze tutaj: facebook, kawka, facebook, kawka… Później dotarło do nich, że oni widzą tylko to, a w rzeczywistości jest jeszcze spory czas rozpaczliwego wołania: Boże, co ja mam im powiedzieć??!!??!! Odkrywam, że bez Niego nie umiałbym nic sensownego powiedzieć, poradzić, zaangażować w modlitwę…

Luźna ilustracja do tego tygodnia: All day, all night - Loca People

Wciąż jest jakiś parszywy stereotyp, że 1) rekolekcje to tylko siedzenie w klęczniku, a 2) musi być to strasznie nudne. Wniosek? Szkoda na to wakacji. Fajnie, że udało się pokazać, że rekolekcje to czas inny niż na co dzień – ok – ale nie polega wyłącznie na nużącej modlitwie. Na wszystko jest czas: na modlitwę i na wygłupy, normalne pobycie ze sobą. W jednym i drugim przypadku warto zaangażować się na 100%!

Zżyłem się z nimi. To zdecydowany inny czas niż comiesięczne wykłady z liturgiki. Znów uświadomiłem sobie, że wejście w interakcję z drugim człowiekiem wywołuje jakąś aktywność; angażuje sferę fizyczną i psychiczno-duchową. Bardzo polubiłem wspólna modlitwę, dobrze było przyjść do nich na kawę, zadawać nieustanne Boooooo?? na grupce i wygłupiać się w między-czasie. Tak więc, w tym oto miejscu, chciałbym bardzo podziękować Andrzejowi, Konradowi, Piotrkowi, Szymonowi, Jankowi, Bartkowi, Jaśkowi, Kubie, Miankowi, Michałowi, Oskarowi, Damianowi, Filipowi i innym, bez których nie warto byłoby przyjeżdżać! No i oczywiście o. Mateuszowi, x. Kamilowi, x. Rafałowi, x. Jackowi i x. Piotrowi :D

Wniosek najważniejszy: w kaplicy czułem, że jesteśmy zebrani na szczerej, poważnej modlitwie. To nie było nic udawanego, czegoś sztucznego. Czułem, że wszyscy (a na pewno większość) autentycznie przeżywa spotkanie z Panem. Modliłem się za nich: o dokonanie dobrego wyboru Jezusa i o wierność temu wyborowi w codzienności, do której wczoraj wrócili.

Facebook + blogspot + twitter + blimp + gm@il = Kamfal

2011-08-10T23:57:00.000-07:00

Znalezione w Sieci

Coraz większa nagonka na podwójne życie prowadzone w wirtualu, zamiast w realu. Robię szybki rachunek sumienia: jak jest z moimi przyjaciółmi, kreowaniem własnego wizerunku, czasem spędzonym w sieci, lajkowaniem ciekawostek i nieustannym komentowaniu blogów? Czy jestem uzależniony od sieci i nie wyobrażam sobie życia bez wi-fi? Doświadczenie choćby ubiegłego roku akademickiego pokazuje, że jestem ciągle online. Z drugiej strony wytrzymuję detoks ofline na działce, wyjazdach, dniach skupienia etc. Czy można zachować zdrowy dystans do komfortu bycia w stałym kontakcie z innymi i potężnego narzędzia ewangelizacyjnego?

Zainspirował mnie trochę artykuł Kościół na Facebooku, który ukazał się w ostatnim wydaniu Idziemy. Ks. Józef Kloch, wykładowca Nowych technik w misji Kościoła w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa na UKSW, zwraca uwagę na określaniu w sieci przez chrześcijan swoich poglądów religijnych (like it ciekawych wypowiedzi, interesujących linków itp.) oraz możliwości zapraszania na wydarzenia religijne, niczym na wielkiej tablicy interaktywnej (chwytliwe dla młodych: koncerty, rekolekcje, spotkania). A osoba księdza na Fb może dodatkowo pobudzić do dyskusji, stworzyć klimat wymiany doświadczeń (tzw. świadectwo).

Owszem, istnieje pokusa wykreowania super ego, portretu zarezerwowanego tylko w sieci, modyfikowanego i koloryzowanego. Ale na co dzień też mamy możliwość nakładania masek i konformistycznych zachowań. To nas już przestało przerażać, bo się przyzwyczailiśmy, że ludzie są różni i nie od razu ufamy każdemu. Ale na dłuższą metę udawać się nie da. I w realu, i w wirtualu. Tymczasem w sieci anonimowość nie jest już tak akceptowana jak kilka lat temu. Dziś nie jesteś traktowany na serio, jeśli nie masz zdjęcia profilowego i minimum wpisanych danych na swój temat. A w niektórych serwisach w dobrym tonie jest zostawić komentarz, jako zalogowany, zostawiając swoje nazwisko i miniaturę zdjęcia (dot. Blogspotu). Anonimowe czaty nie są już tolerowane, bo i ludzie się zmienili. Nie korzystają już Internetu dla byle jakiej gadki-szmatki, lecz chcą być traktowani serio.

Jak to jest z tym narzędziem ewangelizacyjnym? W Internecie człowiek nie doświadczy spotkania z Bogiem – nic nie zastąpi doświadczenia modlitwy, mocy sakramentów i spotkania z osobowym Zbawicielem. Jednak ważną rolą jest rozmowa z człowiekiem, dar świadectwa. A tutaj możliwości są olbrzymie – chociażby blogi, mniej lub bardziej ewangelizacyjne, przez które człowiek ma możliwość dotrzeć z przesłaniem Dobrej Nowiny w zwyczajnym dzieleniu się sobą, swoim życiem, doświadczeniem i przemyśleniami. Mojego bloga ewangelizacyjnym nie nazywam, choć wiem, że Chrystus jest częstym tagiem wielu wpisów.

Jak mawiał Arystoteles, cnotą jest złoty środek między dwoma występkami. Zamknięcie się w wirtualnym wymiarze sprawia, że człowiek dziczeje i nie jest do końca szczęśliwy, ciągle coś ulepszając i zmieniając. Jednak wykorzystanie dzisiejszych możliwości komunikacyjnych okazuje się nie tylko rozrywką, ale sposobem na dotarcie z informacją w mgnieniu oka. Uważam, że jest to przydatne i dobre narzędzie dla księdza. Benedykt XVI pisał w orędziu na 44. Światowy Dzień Środków Masowego Przekazu: Od kapłanów wymaga się zdolności do obecności w świecie cyfrowym, aby głosili Ewangelię, wykorzystując, bok tradycyjnych narzędzi, możliwości nowej generacji środków audiowizualnych. Do tradycyjnych środków dojdziemy jednak szybciej niż by się wydawało. Jednak często trzeba mieć od czego zacząć.

Na głodzie... (Boga)

2011-08-04T12:59:00.000-07:00

Najlepszą część tegorocznych wakacji spędziłem z młodymi (14-20) przeżywającymi swoją terapię. Widziałem byłych narkomanów, alkoholików, którzy próbowali szczęscia najprostszymi metodami. Tam się napatrzyłem i nasłuchałem, a tym samym zobaczyłem,co to znaczy być na głodzie.

Zastanawiam się, na ile ja jestem na głodzie - od facebook'a, Boga, normalnych ludzi, prawdy... Czy jestem głodny Boga? Czy to co robię ma sens? Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to i facebook jest na właściwym, i prawda króluje, i dla KFC się miejsce znajdzie.

Wrzucam rozważania z dzisiaj nad niedzielnym Słowem.

Czy to możliwe, abyś doświadczył dotknięcia przez Boga? Tak!

Czy możesz doświadczyć obecności Boga w taki sposób, że będziesz miał poczucie, iż znalazłeś niebo na ziemi? Tak!

Każdy z nas może doświadczyć Jego miłości!

W ostatnią niedzielę Jezus zaprosił każdego z nas: Przyjdźcie do wody. W Nim są strumienie wody żywej, czystej, świeżej, życiodajnej. Bez wody człowiek nie wytrzyma zbyt długo. A bez Pana? Czasami może wydaje ci się, że twoje życie jest brudne, pełne problemów, jesteś zmęczony, chory, zniechęcony… Jezus wciąż mówi: Przyjdźcie do wody! Przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy.

Chrystus nie oczekuje zapłaty, nie oczekuje ofiar, które są ponad nasze siły i możliwości. To świat nas nauczył, że za wszystko trzeba płacić. Do Jezusa możesz przyjść zawsze. I to za darmo! On jest bezinteresowny. Ceną do zapłacenia jest pragnienie. On nie mówi: Co mi możesz ofiarować? Ale: Co jesteś w stanie przyjąć?

Czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? Bardzo często szukamy sztucznego pocieszenia, pseudo – szczęścia, tego, co nie może nas zadowolić: horoskopy, ezoteryka, przesądy, alkohol albo najprostsze metody: ploteczki, zazdrość, zawiść… To nie daje prawdziwego szczęścia. To zżera tylko ciebie, człowieku drogi! Szukamy ciągle tego, co zbędne. A Bóg czeka.

Słuchajcie mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. Cóż więcej nam potrzeba? Nie wiesz, co robić, jak się zachować, jaką decyzję podjąć – nakłońcie wasze ucho i przyjdźcie do mnie – posłuchajcie mnie, a dusza wasza żyć będzie. Człowiek nie prosi – sam wie lepiej, a więc Bóg prosi, aby człowiek błagał, pytał, zauważał swój głód. To jest niesamowita cecha Boga – jest blisko nas, jest Osobą, która pragnie nawiązać z każdym z nas indywidualny kontakt. Można powiedzieć że Bóg szaleje na moim punkcie z miłości! W naszych oczach zbyt rzadko widać zauroczenie; często są zgaszone, obciążone tym, co zbędne. Przed Panem można stanąć tylko jako istoty oczekujące, pragnące, na tym właśnie polega pokora przed Bogiem. On zapewnia to, co jest istotne dla życia.

Jestem dzieckiem Boga, On mnie stworzył, jestem Jego skarbem. W takim razie, co może mnie odłączyć od Jego miłości? Stań dziś w prawdzie – co ciebie odłącza, który grzech przytłacza cię najbardziej?

Utrapienie, poczucie smutku i zniechęcenie, że moje życie nie jest tak niesamowite jak w marzeniach
Ucisk czy prześladowanie, to, że nie w każdej sytuacji odważnie przyznaję się do Jezusa
Głód, poczucie, że nie jestem bogaty w dobra materialne
Śmierć bliskiej osoby, brak wizji, że jest w Królestwie Ojca, pełnym miłości i szczęścia

Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. Mogę być zwycięzcą mojego życia tylko dlatego, że umiłował mnie Bóg. I nic mnie od tej miłości nie może odłączyć. Przyjaźń z Jezusem jest silniejsza od wszelkich przeciwności losu. To kolejna prawda, którą muszę sobie uświadomić dzisiaj! Boże, jesteś blisko mnie i nic mnie nie może wyrwać z objęć Twojej miłości.

Oczywiście, mówiąc o doświadczeniu miłości Boga, opisujemy rzeczywistość niewidzialną. Nie możemy jej zbadać za pomocą RTG czy tomografu. Mimo to możemy być o niej głęboko przekonani. Miłość Boża jest mocna i głęboka, a jej doświadczenie ma moc przemienić życie człowieka. Jak możemy odczuć miłość Bożą? Jak w przypadku każdej innej relacji, przede wszystkim musimy mieć z Bogiem kontakt. Umiemy odpowiedzieć na Jego miłość tym pełniej, im bardziej uświadamiamy sobie, jak wiele Bóg dla nas uczynił.

Módlmy się razem: Przyjdź Duchu Święty, i otwórz oczy mego serca. Podnieś mnie ku niebu, żebym ujrzał nadzieję, do której zostałem powołany. Pokaż mi Twoją miłość do mnie, specjalnie do mnie. Duchu Święty, przemień mnie i napełnij mocą Boga! Amen!

Co nas nie zabija, to nas wzmacnia!

2011-07-29T03:27:00.000-07:00

Mam za sobą najlepszą część wakacji! 2 tygodnie spędzone z uzależnionymi - trochę w ich ośrodku, gdzie są na terapii, 10 dni w górach. Super czas! Jestem zobowiązany do dość dużej dyskrecji, więc niestety nie wrzucę w tym miejscu Wspomnień z Wierzenicy, jak to zrobiłem ze Wspomnieniami z Niegowa :p

Zobaczyłem ludzi, którzy walczą o swoje życie. Terapia, grupy motywacyjne, NA, bilanse..
Żyłem wśród ludzi, którzy uczą się zaufania wobec siebie. Bilanse, kontrole wobec siebie...
Patrzyłem na ludzi, którzy uczą się przyjmowania konsekwencji i stawiania sobie wymagań i celów.
Odbyłem setki przypadkowo-nieprzypadkowych rozmów.

Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia - często śpiewane!

Zżyłem się z nimi - nie powiem.
Na początku, pamiętam ten strach!!, miałem wiele obaw i trudności jak wejść w ich towarzystwo, klimat, wzbudzić zaufanie, nie narzucać się, a jednak być bardzo konkretnym. Nie wiem, w którym miejscu tak naprawdę przekroczyłem niewidoczną granicę powierzchowności, gdzie zaczyna się być na serio, gdzie nie bałem się podchodzić do jednego czy drugiego i gadać tak po prostu.

Nie chciałem toczyć rozmów terapeutycznych i prostować na siłę. A jednak wiele rozmów terapeutycznych było - tylko w różnych formach. Do każdego trzeba było inaczej, każdemu powiedzieć coś innego. Wymagać i kochać. A przede wszystkim rozumieć. Dzięki Ci Panie, że choć trochę ich rozumiałem i czułem, co mówić...

Czuję się tak, jakbym siedział z nimi przynajmniej 3 miesiące. Żal było wracać. Mam nadzieję, że kiedyś któregoś z nich spotkam - gdzieś na szlaku. Trzeźwego i szczęśliwego.

Nic innego!

2011-07-11T05:47:00.000-07:00

Wróciłem z działki. Tydzień nic nie robienia może się czasem okazać zbawieniem. Z nudów, wiadomo, człowiek zastanawia się nad przeszłością i przyszłością. A teraźniejszość? Zostawia - ona nie wydaje mu się atrakcyjna i warta przemyśleń.

Tu i teraz. Nie o tym, co było, ani o tym, co będzie.

Jak to jest z tą misją dawania Boga?

On posyła do tych wszystkich miejsc, w których jestem (albo byłem, albo będę). To chyba nie przypadek, że jestem w tej parafii, w tej rodzinie, w tym seminarium; z bagażem tych, a nie innych doświadczeń. To On posyła do tych wszystkich ludzi: wspólnot, przyjaciół, wrogów.

W życiu nie ma przypadków. Każdy chełpi się tym zdaniem. Ja też, a często myślę tak, jakby to był tylko jakiś banał wyssany z palca! To nie przypadek, że pojechałem na taką kolonię, że czeka mnie taki specyficzny wyjazd, że idę na 3 dni w stronę Jasnej Góry, że będę w sierpniu w parafii z xProboszczem, że prowadzę Kurs lektorski, że jadę do Zakroczymia, że chciałbym pojechać na trochę nad Morze, że jadę do Łowicza...

To jest przestrzeń dla mojego zbawienia. Nic innego!

To jest przestrzeń, w której mogę pomóc jakiemuś człowiekowi dojść do Chrystusa. Nic innego!

Jakieś tło - łatwo wpada w ucho :) Pneuma, Ojcze nasz

Wakacje

2011-07-05T00:39:00.000-07:00

Początek wakacji rozpoczęty! Byłem już na kolonii w Iwoniczu. Szalona sprawa, żeby tam jechać, ale było bardzo fajnie. Szczęście, że na północy bloga nie czytają, więc mogę pisać, co chcę ;D
To była specyficzna kolonia. Większości ludzi nie znałem, nie miałem wpływu na zatwierdzony program, większa trudność, aby "wstrzelić się" w środowisko. Nie wiem, na ile się udało. Prawdą jest, że miałem wtedy taką myśl, że drugi człowiek naprawdę może być darem - niby zupełnie przypadkowym, a jednak po prostu innym przyjacielem Pana.
Fajnie chodziło się po górach i tego jastrzębia podziwiało ;) Ciekawe, kiedy mi foty prześlą.

Później jeden dzień w Wierzenicy. Nie chcę się na razie rozwodzić na ten temat - napiszę pod koniec lipca. Powiem tylko, że zapowiada się naprawdę fajne doświadczenie. Proszę o dużo modlitwy za mnie i za tych ludzi!

Ponad tydzień na działce. Nic nie robienie - jest to jednak możliwe! hahaha A poza tym, jaki ten świat mały. A Pallotynów coraz bardziej poznaję. Teraz parę dni na przepakowanie się i zaczerpnięcie warszawskiego powietrza :D

Z pozoru zalatane te wakacje, ale mam nadzieję odpocząc. Wszystko jest lepsze od siedzenia w książkach. "Misja dawania Boga" - dzięki, bardzo mi się ten komentarz podoba. Niech takie będą te wakacje! Ciao!

Idźmy dalej

2011-06-24T00:59:00.000-07:00

Dedykacja lektorów

Wstyd mi, że ostatnia notka aż tydzień temu. Ostatnie 2-3 tygodnie to masakryczny pośpiech: sesja, egzaminy (sic!), ostatnie dopinki przed wyjazdami etc.

Na szczęście już po wszystkim! Egzaminy pozdawane. Było ciężko, serio. Zresztą, w ogóle mam wrażenie, że ten rok trwał przynajmniej 2. A z drugiej strony, jakbym wczoraj słyszał słowa powitania na początku nowego roku akademickiego 2010/11. Paradoks czasu :D

Pamiętał Słowo na początku roku akademickiego. Dawało dużo spokoju, a raczej pokoju, że w tym wszystkim będzie Pan. Doświadczenie wolności i odpowiedzialności przywoływało do porządku.

Mam poczucie owocnego roku...

Wczoraj Boże Ciało, w niedzielę Św. Trójcy. Pan jest Bogiem i daje nam światło. Fajnie jest widzieć to światło w życiu - tym konkretnym, codziennym. Tylko dzięki Trójcy jestem w stanie choć trochę zrozumieć dogmatykę, zdać łacinę, skojarzyć coś z moralnej, napisać coś na www, pogadać sensownie z człowiekiem, dogadać się z lektorami, jednoczyć się z Panem. Oto inspiracje, których źródłem jest Duch Boży...

Jutro o tej porze stanę przed bandą nieznanych dzieciaków. Obawa? Lęk? Jeszcze nie - pewnie doświadczę tego ok. 5:30, na dworcu w Krośnie. Ufam, że będzie ok. Pan Bóg śmieje się z planów człowieka. Mam jednak nadzieję, że jakąś część uda się zrealizować przez te 3 miesiące :) Cieszę się na ten czas wakacji. Wreszcie sprawdzę, na ile studiowanie się opłacało. Chciałbym żadnego spotkania nie traktować jak przypadkowe. Chciałbym widzieć w nich Boga.

Tęsknota w dniu Pięćdziesiątnicy!

2011-06-12T14:40:00.000-07:00

Ikona Zesłania Ducha Świętego
[Dzięki, Piotek ;)]

Wreszcie nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy! Te słowa świadczą o intensywności oczekiwania na Ducha Świętego. Ja też czekam - cierpliwie, a jednak przynaglany doświadczeniem Chrystusa.

Duch jest jedyną prawdziwą mocą, jedyną władzą i inspiracją. Siła Kościoła - moja siła - nie tkwi w uczonych rozważaniach, błyskotliwych dysputach, prawie kanonicznym czy organizacji. Wołanie o Ducha to nie hobby chrześcijanina. To niezbędny warunek do sensownej modlitwy, przepowiadania, posługiwania, studiowania, rozumienia innych etc., etc. Dlatego tak bardzo Go potrzebuję!

Można znać Go z teologii, widzieć Go w liturgii, rozważań na konferencjach z duchowości, czytać o Nim książki, a nawet pisać blogi, cytować szczególiki z Pisma Świętego i mieć elokwentną odpowiedź na każde pytanie o Tradycję, szukać klimatycznych Mszy św., a jednak... być daleko od Niego. Przyjąć Ducha, być otwartym na Jego inspiracje... Nie jest to zawsze takie proste i oczywiste.

Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Sama słabość może stać się okazją uprzywilejowaną do doświadczenia mocy Ducha. Każde działanie czerpie siłę z Ducha albo w ogóle jest pozbawione siły. Nie chodzi o to, żeby się zgrywać, jaki to ja nie jestem. Ale uznać, że wszystko, co mi się udaje, pochodzi od Pana.

Nie kocha się w sile rumaka, ani w potędze męża.

Upodobał sobie tych, którzy cześć Mu oddają, którzy ufają Jego dobroci.

AMEN!

Niech Duch pociąga i zsyła łaskę ciągłej tęsknoty za Bogiem - Bogiem Żywym, Jedynym, Najlepszym, Przyjacielskim, Pomocnym...

Ktoś mi ostatnio zwrócił uwagę: można być posłusznym Bogu, bo się Go kocha albo można być Mu posłusznym, bo tak się zostało nauczonym i teraz nie wypada zmieniać schematu. Niby drobna różnica - a jednak, faktycznie, istotna!

Życie jest piękne!

2011-06-01T02:55:00.000-07:00

Cuda się zdarzają! To niesamowite być tego świadkiem! Dziękuję Mu za to, że przychodzi - do mnie, do sytuacji, do ludzi, którzy o to proszą. Chciałbym mieć więcej wiary... No i nadziei - jej nigdy za wiele :)

Zaraz egzamin z pedagogiki. Chodzę z notatkami i czekam. Sesja to nudny czas, ale co poradzić.

Chciałbym, żeby plany wakacyjne już się sprecyzowały i same spisały. Chciałbym, żeby praktyki w Wierzenicy wyszły. Szkoda, że nie wszystkie kolonie wyszły - żałuję, ale jestem pewien, że to konieczne.

Życie jest piękne! Bóg w nim jest.

A wzruszające chwile - nawiązując do poprzedniego komentarza - trzeba zachowywać na później. Same w sobie nic nie dają, ale czasem pomagają walczyć!

Marek, pytałeś ostatnio o walkę. Czy to powołanie człowieka - w jakimś sensie tak, a już na pewno w przypadku mężczyzny. W życiu chodzi o to, żeby iść na przód, nie zatrzymywać się, walczyć mężnie z całych sił. I jeszcze czasami się przy tym roześmiać :D

Ktoś mi ostatnio podsunął (Bądź jak ptak)

Najważniejsza nadzieja!

2011-05-30T13:56:00.000-07:00

Są 3 cnoty: wiara, nadzieja i miłość. Pewnie, że najważniejsza miłość, bo nigdy się nie skończy i zawsze

będzie jej mało. Ale to dzięki nadziei idziemy naprzód: wierzymy i miłujemy. W niedzielnej liturgii Słowa Piotr mówił wiele o nadziei, bo doskonale wie, że jej utrata ma taki sam smutek, jak zatrzymanie oddechu. Kończy się życie. Dlatego namawia: Bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest.

W ostatnim czasie i Święcenia Diakonatu, i Prezbiteratu, no i pierwsze msze św. starszych kolegów. Wzruszające to chwile. Patrzysz na ludzi, z którymi oglądałeś filmy, przepychałeś się czasem na korytarzu, zmywałeś za niego kubki albo modliłeś się brewiarzem... a dziś staje się księdzem... Nadzieja na to, że będą dobrymi księżmi.

Nadzieja, że moje powołanie jest prawdziwe. I będzie piękne - w Bogu. A na co dzień traci się nadzieję. Zły podcina skrzydła i pokazuje, że nie da się żyć pełnią, że życie to życie z ochłapów, a więc trzeba mi na maxa kombinować, żeby coś dla siebie urwać.Konsekwencją ataków jest to, że najpierw przestajemy słyszeć łagodne wezwania od Tego, Który nas zaprasza do swojej Przygody. A później uśmiercamy w sobie resztki nadziei i pogrążamy się w beznadziei.

Trzeba mi prosić o Ducha Świętego. Ducha Pocieszyciela, w którym znajdę przestrzeń dla moich tęsknot.

Zaczęła się dziś sesja (uuuuu!!!!). Mam nadzieję przejść przez te 3 tygodnie. Dziś wstałem przed 9 - piękna pobudka. Nareszcie obudziłem się w tym samym momencie, gdy wstałem :)
Precyzują się plany na wakacje. Trochę się lipiec pokomplikował. Zobaczymy co z tego będzie. Kolonii będzie mniej...

O tęsknotach słów kilka

2011-05-23T04:12:00.000-07:00

J 14,1-12

Po Zmartwychwstaniu Jezus często rozmawia z uczniami. Często ścierają się dwie wizje: Mistrza i Jego wybranych, którzy mają swoje ambicje i plany, lęki i niepewności, pasje i zainteresowania. Wyrzucał im brak wiary i bezczynność, tego, że chcą być jak wielcy tego świata... W takich męskich rozmowach wychodził autentyzm wiary apostołów. Nie chodziło o to, żeby pokazać, jacy to byli źli i zadufani w sobie faceci. Chodziło o skrystalizowanie relacji do Chrystusa. Wyrzucał im brak wiary, ale równocześnie darzył wielkim zaufaniem: Idźcie na cały świat... I nie bójcie się, bo Ja jestem z wami. Niesamowita rozmowa wychowawcza, a dokładniej formacyjna - szalenie przekonująca, gdyż zostawili swoje ryby i swój garaż męskich zabawek i chcieli świadczyć o Jezusie.

Wchodząc na Masadę rozumiałem,
na czym polega walka...

Jak już dojdzie do mnie, że chcę o Nim świadczyć, w zupełnie innym świetle jawią się problemy i codzienność, a nawet te plany i ambicje, lęki i niepewności, pasje i zainteresowania. Jezus niczego nie chce zabierać! On chce bym z Nim to przeżywał, co więcej, by stawało się to moją drogą do Niego. Często chcemy (świadomie, czy nie) odrzucić wszystko to, co wydaje się po ludzku niewartościowe, bo bolesne. Tymczasem to wszystko sprawia, że życie ma smak i to niepowtarzalny.

Ciągle pozostanie margines błędu, głębia, na której będę ciągle prosił: Pokaż mi Ojca, pokaż mi Drogę. Mistrz uczy, aby chcieć więcej, nie zadowalać się minimalizmem, ciągle na Jego słowo zarzucać sieci. Tęsknoty uczniów (i moje, dzisiaj) są dowodem na to, że chcą czegoś więcej. A pierwszym powołaniem mężczyzny jest walka...

Człowiek w relacji do Boga w Księdze Hioba

2011-05-16T08:14:00.000-07:00

Esej ze Starego Testamentu. Dość ciekawy temat i nawet fajnie mi się go pisało, więc postanowiłem wrzucić :)

Z reguły na pytanie, jaki jest temat Księgi Hioba, odpowiadamy, że sens cierpienia i wartość wytrwałości w cierpieniu. Jednak po głębszej lekturze tej księgi mądrościowej, zdałem sobie sprawę, iż znajduje się w niej ważniejszy wątek – poszukiwanie prawdziwego obrazu Boga. W tym kontekście można powiedzieć, że jest to historia przyjaźni Hioba z Bogiem, a raczej odwrotnie: Stwórcy z człowiekiem, którego pozwala wystawić na próbę, aby w dynamizmie i cierpieniu odkrył autentyzm relacji do siebie i do Boga. Księga Hioba nie jest więc traktatem rozwiązującym tajemnicę cierpienia, lecz zaproszeniem, aby zniszczyć fałszywy obraz Boga, namalowany na naszą miarę.

Księga Hioba rozpoczyna się od ukazania bohatera jako człowieka bogobojnego i sprawiedliwego, żyjącego w zgodzie z Bożymi przykazaniami. Mieszkał w ziemi Uz, a zatem na Edomie, w krainie na południowy zachód od Morza Martwego. Wierność przekłada się na konkretne błogosławieństwo z ręki Boga, który sądzi sprawiedliwie bogobojnego (por. Hi 1, 2-5). Nagle następuje drastyczna zmiana. Oto życie Hioba wali się w jednym dniu: giną jego synowie i córki, a majątek zostaje pochłonięty przez rabunek (Hi 1, 13-16). Sytuacja bohatera pogarszała się z każdą chwilą, a on nie odwrócił się od Boga i nie zgrzeszył (Hi 1,20n).

To dopiero początek mrożącej krew w żyłach opowieści. Szatan chce inaczej wypróbować Hioba, prorokując, że na pewno skończy się to złorzeczeniem Stwórcy. Warto wiedzieć, że postać Szatana nie odpowiada naszemu pojęciu Szatana. Anna Świderkówna w Nie tylko o Biblii porównuje go do kogoś, kto pełni rolę błazna na królewskim dworze Boga[1]. Sytuacja próby stała się punktem wyjścia do cyklu rozważań dotyczących sensu ludzkiego cierpienia. Bohatera dotknęła najstraszliwsza choroba tamtych czasów – trąd, który uważano za niezawodną oznakę gniewu Boga. Trędowaty był wyłączany z normalnego życia, był nieczysty. W świadomości społeczeństwa była to kara za grzechy jawne lub utajone. Autor nie próbuje rozwiązać problemu zła i cierpienia. Przedstawia raczej postawę, jaką człowiek może wobec nich przyjąć. Zdaje sobie sprawę, że dla tego, kto prawdziwie cierpi, najrozsądniejsze choćby słowa nie stanowią żadnej pociechy.

Hiob siada w popiele i zaczyna się zastanawiać nad tym, co zaszło. Pierwszy element: refleksja nad swoim życiem, która stanowi ważny moment dochodzenia do Prawdy. W jego cierpieniu uczestniczy żona i trzech starych przyjaciół. Autor natchniony rozwija serię długich dialogów między przyjaciółmi a tytułowym bohaterem. Później włącza się Elihu, którego mowy bezpośrednio poprzedzają interwencję Boga. Osamotniony i niezrozumiały, udręczony domaganiem się uznania własnej winy przez przyjaciół. Cierpienie staje się zagadką, gdy wymyka się przyjętemu poczuciu sprawiedliwości...

Bohater cierpi, użala się nad swoim życiem. W trudnych momentach traci nawet poczucie jego sensu, ale nigdy nie złorzeczy Bogu (Hi 3,23). W cierpieniu wyraża się szczerość jego wiary. To ryzykowny, ale wyjątkowy sposób, w jaki Bóg przekonuje się, jak wierny jest Jego sługa. Hiob mógł bowiem przeklinać Boga, twierdząc, że najwyraźniej o nim zapomniał. Bardzo często w taki sposób dzisiaj postępują ludzie, chcąc samowystarczalnie rozwiązać jakąkolwiek życiową trudność. Dlaczego ryzykowny? Otóż w sytuacjach trudnych, granicznych, można w wyjątkowy sposób poznać swoją motywację wiary. Mówi się, że największym testem wiary jest kontakt z niezrozumiałym cierpieniem lub momenty intelektualnych wątpliwości. Szatan zdaje sobie sprawę, w który punkt najlepiej uderzyć, aby najbardziej dotknąć człowieka. Zamykam oczy, próbuję się wczuć w to, co dziać się musiało w głowie Hioba – niezrozumiały, samotny, choć pośród ludzi, zmagający się z Bogiem, do którego tyle lat pobożnie się zwracał…

Do tej pory Bóg był pojmowany przez pryzmat Jego transcendencji. Jego imię było niepoznawalne. Hiob wszedł w polemikę wobec takiego postrzegania Stwórcy, który chce przecież dobrze dla swoich wyznawców. Zadaje pytania o naturę Boga i kondycję człowieka, dyskutujez rodziną i przyjaciółmi. Przez 37 rozdziałów Bóg milczy. Wypowiada się człowiek, doświadcza siebie, konfrontuje dotychczasowy światopogląd religijny i filozoficzny. Dotąd o Bogu wiele się mówiło, a także skrupulatnie pilnowano zachowywania przykazań. Transcendencja wyrażała Wielkość, Wszechmoc, Chwałę i Potęgę Stwórcy. Jednak do tych jakże ważnych przymiotów należałoby dodać także niedostępność, która w pewnym momencie zaczęła człowiekowi przeszkadzać...

W obliczu doznawanego cierpienia Hiob do końca potwierdzał swą niewinność. Wielokrotnie wygłaszał długie przemówienia o sprawiedliwości. W odpowiedzi na porady znajomych, którzy szukali przyczyn jego nieszczęść w szczególnych grzechach, twierdził, że na pewno nie zgrzeszył. Jednak po tym, jak ukazał mu się Bóg, Hiob stwierdza: O rzeczach wzniosłych mówiłem(…), dlatego odwołuję, co powiedziałem, kajam się w prochu i popiele (Hi 42,3.6). Bóg nie gniewał się na tytułowego bohatera, lecz na jego przyjaciół, którzy mu błędnie doradzali. Hiob miał rację, gdy uparcie trwał przy swoim stanowisku, że jest sprawiedliwy wobec Stwórcy. Jak zwraca uwagę Gianfranco Ravasi w książce Hiob, to on uznaje się winnym przed Bogiem. Dochodzimy do zaskakującego rozwiązania. Otóż cierpienie bohatera nie wynikało z jego winy, lecz z jego sprawiedliwości. Był kuszony z powodu religijności i pobożności. Dlatego też ma rację, buntując się przeciwko tezie, jakoby cierpienie miało uderzyć w niego z powodu jego win. Dla Hioba owa przyczyna zaczęła się w miejscu niedostępnym dla osób trzecich – gdy znalazł się przed Bogiem sam na sam. Przed Nim człowiek tak religijny i niewinny uznaje się winnym[2]. W tym momencie naprawdę spotkał Boga i może odpowiedzieć tylko aktem wiary, który stawia Go (autentycznie) z powrotem na Jego właściwe miejsce, wyzwalając Go od ludzkich schematów. Księga Hioba odsłania zatem swój ukryty cel – ukazuje odkrycie prawdziwej rzeczywistości Boga, poznanie Go oczami, a nie tylko ze słyszenia.

Okazuje się, że błędem Hioba nie było odrzucenie tradycyjnych dogmatów, które próbowały wyjaśnić tajemnicę cierpienia. Jego błąd polegał na odwoływaniu się nieustannie do własnej niewinności. Ravasi zwraca uwagę, że Hiob nie akceptował faktu, że Bóg może się ukazać inaczej, jak tylko na drodze dobra i radości. Postępując w taki sposób, uległ logice swych przyjaciół, zmarzniętych i ścisłych teologów, zadowalających się formułami i schematami, które sami wymyślili. Drogi Boga są tajemnicze, a od człowieka wymaga się ufności...

Kluczem do rozwiązania każdej hiobowej sprawy jest przylgnięcie sobą – swoim bólem, charakterem, pobożnością – do Boga i trwanie we wszystkich zawirowaniach przy Jego Mądrości. W opisach spotkań człowieka z Bogiem widać wyraźnie, że bojaźń, do której tak często nawołują kaznodzieje, jest czymś zupełnie innym niż strach lub próżny lęk. Bojaźń to nie afekt, lecz stan ducha (stąd słowo jaźń) w zetknięciu z misterium tremendum et fascinan – tajemnicą przerażającą i fascynującą zarazem. Tadeusz Żychiewicz w Starym Testamencie wyjaśnia, iż jest to ściśnięcie gardła w zetknięciu z czymś, co jest takie ogromne, piękne, święte, że aż straszne. Zwróćmy uwagę na słowa Psalmisty: Bojaźń Boża jest początkiem mądrości (por. Ps 111). Nie oznacza to, że nie da się zrozumieć świata bez uświadomienia sobie swojej relacji do Boga – prawdziwej (i przede wszystkim pierwszej) Mądrości. Bogu nie wystarczy odsłonienie tylko jasnej strony życia, a oszczędzenie Mu widoku brzemienia i wrzodu. Mój krzyk w ciemności, owo Jezusowe Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił, zawiera potężną dawkę wiary i niezłomnej ufności, dzięki którym Bóg poszerza serce cierpiącego i uczy go nie tracić nadziei. Trzeba pamiętać, że Stwórca przyznał rację Hiobowi, a nie jego przyjaciołom, którzy przedstawiali Go, jako bezdusznego mechanika odpłaty za złe czyny albo bluźnierstwo.

Zwróćmy uwagę, że Księga Hioba nie jest zwyczajną opowieścią ku pokrzepieniu serc. Człowiek jest wierny Bogu, dopóki w jego życiu się układa. Księga mogłaby się więc skończyć na przedstawieniu postaci Hioba, jako bogobojnego i sprawiedliwego człowieka, który pewnego dnia miał pecha, a mimo to był dalej pobożnym i spokojnym mężczyzną. Myślę, że postawione pytania wymagają konfrontacji. Dzięki rozważaniom, które stanowią drugą część omawianej księgi mądrościowej, czytelnik zdaje sobie sprawę, że cierpienie jest środkiem – a nie celem – do ukazania relacji człowieka do Boga.

Joseph Ratzinger, w pierwszej części Jezusa z Nazaretu, porównuje człowieka do soku z winogron: Ażeby osiągnąć dojrzałość, ażeby miejsce powierzchownej pobożności mogło zająć głębokie zjednoczenie z Bogiem, człowiek musi przechodzić przez doświadczenia. Jak sok z winogron, by się stać szlachetnym winem, musi przejść proces fermentacji, tak tez człowiek potrzebuje oczyszczenia i transformacji. Miłość jest zawsze procesem oczyszczeń i wyrzeczeń, bolesnych przemian, prowadzących do dojrzałości. Cierpienie jest wychowawcze. Nie ma charakteru kary albo przykładu, jak to Bóg może zostawić człowieka samemu sobie. Oczyszcza go i wywyższa. Oto ogień doświadczenia (por. 1 Kor 3, 13), dzięki któremu doskonali się wytrwałość (por. Jk 1, 2-4).

Na drodze wiary każdy musi dojść do etapu, w którym dotrze do niego, że jest tak naprawdę sam – ze swoimi problemami, kazuistycznie poukładanym schematem życia. Co się dzieje w momencie, gdy człowiek zdaje sobie sprawę, że nie jest to coś, czego szuka? W takiej sytuacji nie ma sensu odpowiadać agresją, złorzeczeniem, gniewem albo ulegać poczuciu beznadziei, kanonizując się wewnętrznie i ogłaszając męczennikiem. Na przykładzie Hioba widać, że Bóg chce powiedzieć, iż w życiu nie liczy się satysfakcja albo święty spokój. Najwyższą wartością jest prawda. A zaczyna się od chęci jej poszukiwania. Hioba chciał pozmagać się ze Stwórcą. Nie bał się poznania prawdy o sobie samym. Był gotowy usłyszeć od Boga, że zgrzeszył. Zależało mu jednak na indywidualnym kontakcie z Nim. Współczesny człowiek w trudnym doświadczeniu gotowy jest do zaatakowania – innych, Boga, a nawet siebie. Jak komentuje Jan Paweł II w Veritatis splendor, Człowiek nie wie, kim jest, skąd pochodzi, dokąd zmierza. Nie jest już przekonany, że tylko w Prawdzie może znaleźć zbawienie. Co uczynił Hiob? Krzyczał: Co ze mną robisz? Nie rozumiem Cię! Wyjaśnij mi, proszę… Potem z wiarą i nadzieją słuchał, co miał do powiedzenia Bóg. Sprawy ukazały się z nieco innej perspektywy. Hiob przestaje się czuć gnębiony przez Boga i – choć może jeszcze nie potrafił pojąć kształtu Jego miłości – mógł jednak ufać, że wszystko idzie dobrze – po myśli Bożej. W takiej atmosferze człowiek zaczyna się czuć bezpieczniej.

Papież w Jezusie z Nazaretu wyjaśnia, że nie stracić wiary w Boga w najgłębszych ciemnościach jest czymś najgłębiej Chrystusowym (teologia nie zna trafniejszego określenia jak właśnie to: że jest to coś Chrystusowego, że nikt tego nie zrobił w aż takim mroku i z aż taką czystością serca jak Chrystus) i tym samym usprawiedliwiającym człowieka, a ostatecznie jest apologią samego Boga. Jaka jest granica wytrzymałości Hioba i milionów ludzi żyjących po nim? Z pokory tego pytania rodzi się modlitwa papieża, którą pragnę w tym miejscu przytoczyć:

Wiem, że potrzebne mi są doświadczenia, ażeby czysta stała się moja najgłębsza istota. Jeśli te doświadczenia pozostają w Twoich rękach, jeśli – jak to było w przypadku Hioba – pozostawiasz złu trochę wolnej drogi, to pamiętaj, proszę, o moich ograniczonych możliwościach. Nie licz za bardzo na mnie. Nie przesuwaj zbyt daleko granic, w których mogę doznawać pokus, i bądź w pobliżu z Twoją opiekuńczą ręką, gdy moja miara zaczyna już dobiegać końca.

Zajmę się teraz analizą egzegetyczną drugiego wyznania wiary Hioba. Wielkim wsparciem okazało się cytowane wcześniej dzieło ks. Ravasiego. Dotąd znałem Cię ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko (Hi 42,5). Dotychczas tajemniczy i transcendentny Bóg staje się Bogiem zbawiającym i kochającym, a wręcz takim, z którymi można żyć w komunii. Widzieć i słyszeć nie są tutaj sobie przeciwstawione jako dwie odrębne procedury teologiczne. Ze słyszenia jest jednak teologia przyjaciół bohatera. Widzenie to szczyt wiary, bezpośrednie i radykalne doświadczenie działania Boga. To nie jest wyłącznie kult, ale uświadomienie sobie fascynującego (być może dlatego, że do końca nie odkrytego) związku osobowego, jaki łączy Boga z Jego wiernym. To autentyczne doświadczenie Stwórcy – dziś nazywane doświadczeniem łaski Bożej – wyrwało Hioba ze straszliwej choroby, na którą cierpiał wraz z bliskimi. On także postrzegał Boga według norm skodyfikowanych przez człowieka. Na tym polega wiara martwa, nierozwijająca się, ze słyszenia. Natomiast teraz widzi Boga w komunii – o wiele większej niż na nią liczył we wcześniejszym wołaniu z Hi 19, 26n.Zwróćmy uwagę, że dla przyjaciół Hioba Bóg był przedmiotem naukowych dywagacji, zaś dla Hioba – osobą, którą chciał spotkać. Piąty werset czterdziestego drugiego rozdziału stanowi life motive całej księgi – poszukiwanie Boga. Stwórca zostawił człowiekowi cierpienie, ale nie pozostawia go w nim samego. Pozwala mu się domyślić możliwego związku z jakimś większym planem. Ravasi puentuje prezentowaną egzegezę księgi Hioba słowami: Niech człowiekowi wystarczy bliskość słowa Bożego. Niesamowita intuicja – bardzo trafne podsumowanie i zarazem przesłanie dla czytelników chcących wydobyć z ksiąg mądrościowych prawdziwą bojaźń Bożą… Zjednoczenie z Bogiem staje się wówczas szczytowym celem całej egzystencji. Hiob wyznał: Mnie zaś dobrze jest być blisko Boga (Hi 42,28).

Hiobowi nie wystarczyła ludzka argumentacja i filozoficzne dywagacje. Potrzebował prostej świadomości bliskości Boga i Jego żywe słowo, aby pokonać poczucie osamotnienia. Przyjrzyjmy się teraz historii Hioba z Bogiem. Czy opuścił go, pozwalając Szatanowi wystawić na próbę jego wiarę? Przyjaźń między nimi istniała od początku. Jednak – moim zdaniem – świadomość tej przyjaźni u Hioba była podporządkowana jego duchowemu wzrostowi – aż do takiego stopnia zażyłości, w którym Bóg przemówił do niego osobiście.

Na początku relacja Hioba do Boga była dość powierzchowna i ograniczała się do wiernego (!) przestrzegania Bożych przykazań, w myśl znanej w Izraelu zasady odpłaty. Nie wolno jednak traktować Hioba jako człowieka, który czci Boga w celach utylitarnych (do, ut des) albo faryzejskich. Był bowiem sprawiedliwy i bogobojny, choć żyjący w dość ciasnym schemacie. Jak wygląda jego zażyłość ze Stwórcą w czasie próby? Zaufał – utrata majątku, śmierć dzieci, postawa żony, zawód przyjaciół – więc nic go nie oddaliło od pobożności. Wiedział, że jego miejsce jest przy Panu. Sytuacja zaczęła się komplikować, gdy został poddany fizycznemu cierpieniu. Wszedł w duchowe ciemności – wydawało mu się, że nie czuje bliskości swego Przyjaciela. Tylko On mógł go z nich wyprowadzić. Przypomina to sytuacje wielu świętych, którzy określali stan swojej duszy ciemnością, w którą wprowadził ich Pan, aby ich wypróbować i wydoskonalić[3]. Choćbyś przyszedł do mnie nocą i doświadczał mnie ogniem, nieprawości we mnie nie znajdziesz (Ps. 17). Niewątpliwie słowa te może wypowiedzieć tylko ten, kto naprawdę wyszedł z ciemności… Hiob wyszedł z ciemności mocniejszy o nowe doświadczenie. Noc cierpienia, samotności, braku nadziei, wątpliwości w wierze już nigdy nie będzie ta sama. Im ciemniejsza noc duchowa, tym z większą radością wita się jutrzenkę. Gdy wyjdę z upadku, z tego, co wydaje się dołem mojej zagłady, będę dziękował Bogu za tę próbę. Natomiast ludziom z radością będę głosił świadectwo, zgodnie z sentencją: per aspera ad astra. Oby Bóg zawsze okazywał się najjaśniejszą Gwiazdą. Jak zauważa w cytowanym dziele Anna Świderkówna, zewnętrznie nic się nie zmieniło po spotkaniu Boga przez Hioba. Nadal siedział w prochu i popiele. Jednak to spotkanie naprawdę otworzyło mu oczy – zobaczył swoje miejsce w świecie i w planie Bożym. Nie tak dawno stawiał Bogu zuchwałe pytania, lecz zdobył się później na zmierzenie się z kwestiami stawianymi z kolei jemu. Trudno jest przestać mówić, aby cokolwiek usłyszeć. Hiob o to zawalczył i dlatego wygrał. Usłyszawszy zaś zrozumiał, że jedyną odpowiedzią, jakiej może udzielić Bogu jest milczenie. W nim wyraża się pełna zgoda na tajemnicę wolności Stwórcy. Hiob wiedział, że nic nie wie. Stąd odwołuje, co powiedział, kaja się w prochu i popiele (Hi 42,3.6).

W tym miejscu chciałbym rozwinąć wątek, który zasygnalizowałem na drugiej stronie pracy. Za co mianowicie przepraszał Hiob? Czego żałował? Na pewno nie jakichś grzechów – popełnionych w latach pomyślności albo próbie cierpienia. Bóg niczego mu także nie wypomina. Bohater dostrzegł w sobie coś, czego wcześniej nie widział – grzech, który kryje się w niezachwianym przeświadczeniu o własnej słuszności, a tym samym prawie do sądzenia innych, nawet Boga. Cytowana w poprzednim akapicie dama Zakonu Bożogrobców komentuje wprost, iż w sercu Hioba obudził się [ten grzech] dopiero pod ciosami niezliczanych nieszczęść, lecz czaił się w nim i wcześniej, na wpół uśpiony w owych czasach, kiedy to jeszcze wierność Hioba zdawała się utożsamiać bez reszty z jego pomyślnością[4]. Ten grzech dał się zauważyć dopiero w oświetlającym mroki jego życia jasnym blasku Prawdy Jahwe. Nieraz trudno jest dotrzec absurd stawiania się na równi z Bogiem. A jest to niezwykły grzech – o wiele bardziej radykalny od wszystkich, jakie mógł popełnić bohater z kraju Uz.

W naszych czasach grzech ten prowadzi nie tylko do Hiobowego buntu, lecz wręcz do ogłoszenia śmierci Boga. Cierpienie, które spada na człowieka bez racji i bez sensu, wywołuje odruch protestu. Jest to odruch zdrowy, gdyż cierpienie samo w sobie jest złem i należy z nim walczyć. Jednak gdy walka staje się beznadziejna, pocieszamy się sami, niczym przyjaciele Hioba. Pragniemy ocalić to, co wydaje się wiarą, tępimy to, co nazywaliśmy nadzieją, a miłość deklarujemy dopiero po cudownym ocaleniu. Najczęściej chrześcijanie tłumaczą cierpienie jako kara za grzechy albo wychowawcza próba, która ma nas czegoś nauczyć (choć nie wiadomo do końca czego). To ostatnie jest przynajmniej częściowo prawdą, lecz rzadko takie rozumowanie wystarcza człowiekowi w sanatorium lub hospicjum[5]. Przypomnijmy sobie teologię cierpienia, której nauczy każdego z nas Jezus Chrystus: zaproszenie do wzięcia Krzyża, chlubienie się nim i znajdowanie upodobanie w swoich słabościach, aby zamieszkała w nas moc Chrystusa[6], co propagował św. Paweł i jego następcy do dziś.

W interesujący sposób Takashi Nagai w Listach do dzieci przedstawia swoją siłę wiary i ufności. Widząc scenę zniszczenia Nagasaki, przez zrzucenie bomby atomowej, twierdzi, że nie była to kara boska, lecz wyraz opatrzności Bożej. Bóg musiał mieć w tym jakiś ukryty mądry cel, puentuje co i rusz w swych Listach. Chciałbym przytoczyć początek drugiego rozdziału książki wyróżnionej nagrodą Feniks 2011. To zwyczajna modlitwa – współczesny przekład słów, którymi Hiob oddawał Bogu swoją sprawę. Bóg dał, Bóg wziął, święć się imię Jego! Na początku Pan stworzył mnie z niczego, dzięki swej łasce. Stworzył mnie, gdy rosłem w łonie mojej matki. Wszystko, co otrzymałem od tamtej chwili aż po dzień dzisiejszy, dał mi Pan Bóg. Zdrowie, zdolności, pozycję społeczną, posiadane dobra, rodzinę i inne rzeczy; nic z tego nie należało do mnie od razu. Jeśli zatem Bóg postanowił odebrać mi którekolwiek z tych rzeczy, to niezależnie od chwili czy miejsca, w którym do tego dochodzą, nie ponoszę straty ani zysku. Nie mam powodu lamentować ani pogrążać się w żalu. Jedyną naturalną reakcją jest, abym powierzył wszystko opatrzności Bożej. (…) Bóg bowiem stworzył osobę, którą kocha, i to ja jestem ową osobą. Pan mnie stworzył, ponieważ pragnął mnie umiłować. (…) Dlatego nie mogę powstrzymać się od wychwalania imienia Pańskiego.

Raz jeszcze skorzystam z przykładu Benedykta XVI. W cytowanej wielokrotnie książce mówi o św. Franciszku Ksawerym, który modlił się: Kocham Cię nie dlatego, że możesz obdarzać mnie niebem lub piekłem, lecz po prostu dlatego, że jesteś sobą – moim Królem i moim Bogiem. Musiał zapewne przejść przez tor oczyszczeń wewnętrznych, na których wielokrotnie czyhała pokusa upadku i rezygnacji. A jednak nie poddał się. Niech to będą słowa pokrzepienia dla każdego z nas. Jedyną odpowiedzią niech będzie indywidualne spotkanie z Bogiem żywym. Trzeba jednak najpierw uparcie przedzierać się przez własną niemoc i beznadzieję – z nadzieją rozmowy z Nim samym. Wówczas nauczymy się wreszcie, czym jest wiara, przekonamy się, że nigdy nie byliśmy sami, będziemy mieli świadomość, jak wielkie znaczenie ma życie w głębokiej komunii z Bogiem. Z takiego punktu widzenia odkryjesz, Człowieku Drogi, że nie o cierpienie tu chodzi, lecz o miłość, która mówi Bogu tak nawet w najciemniejszym tunelu, na końcu którego widać tylko maciutką plamkę światła. Być może wtedy będziemy w stanie powiedzieć – i Ty, i ja – że nic nie może się zdarzyć, jeśli nie chciałby tego Bóg. A wszystko, czego On chce, chociaż mogłoby się wydawać nam najgorsze, jest dla nas najlepsze[7].

[1] A. Świderkówna, Nie tylko o Biblii, s. 226.

[2] Podobną koncepcję przyjmuje D. Bonhoeffer i C. Charles. Hiob stwierdza klęskę przymierza Prawa, które domagało się automatycznego Boskiego daru szczęścia i mocy doskonałości człowieka.

[3] Por. Matka Teresa, Przyjdź, bądź moim światłem. Prywatne pisma Świętej z Kalkuty, Kraków 2008, s. 255.

[4] A. Świderkówna, Tamże, s. 233.

[5] Por. Życie Duchowe, nr 4 (2), 1995 r., s. 11-25.

[6] Por. Łk 9,23; Ga 6,14; 2 Kor 12,9-10; 1 P 4,13 i wiele innych tekstów NT.

[7] Autorem tej myśli jest św. Tomasz More. Cyt. za: Katechizm Kościoła Katolickiego, s. 313.

Ziemia Święta

2011-05-11T07:56:00.000-07:00

Wróciłem z Ziemi Świętej. Niesamowite doświadczenie bycia w miejscach, po których spacerował Chrystus. Dogodny klimat, fajna atmosfera i nawet parę przygód...

Zamieszczam zapiski, które robiłem z poszczególnych dni wyjazdu.

Przygotowaniom towarzyszyła zwyczajna nerwówka: czy na pewno wszystko spakowałem? Zapewne okaże się w czasie drogi, kiedy – jak zwykle – okaże się, że nie wziąłem albo szamponu albo ładowarki do komórki. Dodatkowym problemem było magiczne 20 kg, których waga bagażu nie mogła przekroczyć. Wreszcie udało się dotrzeć na lotnisko. Wszyscy zwarci i gotowi – nikt nie zapomniał z domu paszportu (niezapomniany epizod ze zgubieniem i odnalezieniem paszportu jednego z kolegów), wszyscy podnieceni, że wreszcie nastał wyczekiwany od miesięcy dzień wylotu!
Lot spokojny. Obsługa pasażerska w schematyczny i nie-emocjonalny sposób prezentowała zasady zapięcia pasów i użycia masek tlenowych. Byłem strasznie głodny, więc zjadłem to plastikowe jedzenie, które fundują pasażerom w cenie biletu. Wino takie sobie.

Tyle wciąż historii o Ziemi Świętej słyszałem. Tyle anegdot, plastycznych opisów miejsc biblijnych, tyle wspomnień… Dla mnie to było zawsze coś niewyobrażalnego. Wreszcie lecę! Strasznie się cieszę. Nie mogę się doczekać Wieczernika, Góry 8 błogosławieństw i Jeziora Galilejskiego. Na Twoje słowo, Panie... Zasnąłem. Obudziłem się na turbulencje przy schodzeniu w dół. Na wpół przytomny, średnio mi się podobało dziwne uczucie w okolicy błędnika. Jest ok. 3 rano. Zajechaliśmy do arabskiego hotelu. Jest najwyższej klasy – w pokoju jest miękkie łóżko...

DZIEŃ PIERWSZY
Zainaugurowałem prezentowanie miejsc świętych. Wieczernik to fascynujące miejsce, gdzie wszystko się zaczęło: sakrament Eucharystii i Święceń oraz testament miłości, pozostawiony przez Mistrza. W ogóle pierwsze zetknięcie z dawnymi głazami, które słyszały Jezusa jest niesamowite. Stojąc w sali na górze, chciałem napełnić się bogactwem tego miejsca – nie tylko na kolejne dni pielgrzymki, ale przede wszystkim na co dzień. Chciałem usłyszeć słowa Chrystusa, jak echem odbijające się po kamiennych ścianach. Odkryłem, że z istotności Wieczernika wynika ważność dwóch dziedzin: liturgiki (To czyńcie na Moją pamiątkę) i moralności (abyście się miłowali, jak Ja was umiłowałem). Błogosławię Pana za to, że dał mi umiłować i jedno, i drugie.

Piotrze, czy miłujesz Mnie? – Tak, szaleję za Tobą. Nigdy się na mnie nie zawiedziesz… A jednak się zaparł. Nawiedziliśmy miejsce zaparcia się Piotra. Dotykając symbolicznej skały, gdzie to wydarzenie miało miejsce, stawiałem się w pozycji Piotra – często napalonego, gorliwego, pobożnego, chcącego jak najlepiej, a któremu często wiele rzeczy nie wychodzi.

Później Kościół zaśnięcia Matki Bożej i Betesda, gdzie został uzdrowiony niewidomy przy słynnej sadzawce. Mszę św. Odprawiliśmy w Litostrotos. Tydzień temu przeżywaliśmy Mękę i Śmierć. A dziś jestem w miejscu tej kaźni Jezusa. Na posadzce więzienia do dziś jest ślad po grze w kości, w jaką bawili się rzymscy żołnierze.

Modlitwa pod Ścianą płaczu. Pierwsze wrażenie podobne do tego jak w telewizji. Istotniejsza była wyprawa pod ziemią wzdłuż zachodniego muru. Dotarliśmy do miejsc, gdzie trwają zaawansowane prace archeologiczne. Czy Żydzi odbudują swoją świątynię??

DZIEŃ DRUGI

Cezarea Nadmorska. Pierwsze miejsce turystyczne, w którym człowiek od razu może się zakochać. W pobliżu pałac Kajfasza i Annasza i ruiny amfiteatru. W tle widać hotelik, tuż na plaży. Trzeba by tu kiedyś przyjechać na kilka dni...
Później Karmel, gdzie polecałem Panu Karmelitanki, Felicjanki, Zmartwychwstanki, Westiarki, Służebniczki, Samarytanki i inne, które codziennie się za mnie modlą.
Mieszkamy w arabskim hotelu Strand Hotel. Miejsce niedaleko centrum Jerozolimy, spokojne, wyżywienie niezłe, a kolacje bardzo świetne. Arabowie i żydzi są przyjaźnie nastawieni. Spodziewałem się, że każdy będzie tu miał metrową giwerę i lepiej będzie nie podchodzić. Tymczasem jest spokojnie. Głupio mi trochę targować się z tymi arabami. Ale tutaj to norma. Za coś krzyczą sobie 20$, to znaczy, że jest warte 12$ - o ile się wybronisz. Sprawdza się sztuka angielskiego...
Modliłem się za wszystkich, dzięki którym mogłem tu wyjechać...

DZIEŃ TRZECI

Zaczęliśmy od miejsca, gdzie zostało wygłoszone najlepsze kazanie na świecie. To – moim zdaniem – drugie po Wieczerniku miejsce, w którym powinien być ksiądz. Na Górze 8 błogosławieństw odprawiliśmy Mszę św. i odwiedziliśmy Domus Galilea – siedzibę główną Neo. Trzeba przyznać, że księża z Redemptoris Mater znają się na Piśmie św., a jeszcze bardziej – a może przede wszystkim – znają się z Chrystusem, o którym gotowi są mówić w każdej sytuacji. Tego im po cichu zazdroszczę! Diecezjalni są bardziej wepchnięci w schematyzm. W tym miejscu szczególnie polecałem Panu moich przyjaciół z Neo, szczególnie jednego, który dziś mówi, że nie czuje Jezusa...

Rejs po Genezaret to moment, o którym od dawna marzyłem. Powołanie apostołów, cudowne połowy i burza z udziałem Jezusa, Jego kroczenie po wodzie – wiele wydarzeń związanych z tym miejscem. Moją uwagę najbardziej zwraca św. Łukasz, opisując scenę Jezusowego nawoływania do wypłynięcia na głębię. Doświadczony rybak odpowiada, że na Jego słowo zarzuci sieci ponownie. Tym wyznaniem bardzo lubię się modlić... Wiele rzeczy w życiu dobiłoby mnie bez reszty, gdybym nie zaciskał zębów (a czasem i pięści) i nie podejmował wyzwania na Jego słowo. To widać po każdym boju.

Później Kościół Prymatu Piotra. Tak często wydaje mi się, że jestem Janem, za spokojnym Janem, który chciałby być Piotrem – szaleńcem, troszkę nawet może i cholerykiem, odważnym i pewnym siebie. Pytam się w tym miejscu, na czym polega posługa umacniania braci, do której wzywa Chrystus każdego chrześcijanina. Uderzyło mnie, że Jezus dostosowuje swoje pytania: czy kochasz Mnie? do możliwości człowieka. On nie wymaga ponad to, co mogę Mu dać/znieść.

Następnie Jordan, gdzie odnowiłem swoje przyrzeczenia chrzcielne. Jak cenny jest chrzest, przez który zostałem włączony do Kościoła – do wspólnoty z braćmi klerykami, turystami i pielgrzymami na całym świecie, Czytelnikami bloga...

Strasznie chciało mi się pić. Kupiłem Colę za 4$. Wiem, że przepłaciłem. Urok sklepików z pamiątkami :p

DZIEŃ CZWARTY

Zaczyna się robić ciepło. Od początku wyjazdu pogoda była szczodra – dało się oswoić z temperaturą.

Góra Tabor. Przypominają mi się słowa Rektora: Albo dasz się przebóstwić Jezusowi, albo świat cię przeklnie. Panie, dobrze, że tu jestem. Przemieniaj mnie – i tak już spaczonego człowieka. Spraw, abym chociaż odrobinę bardziej podobny był do Ciebie. Ty przez różne doświadczenia przyprowadzasz mnie do Siebie – indywidualnie i całkowicie zaplanowanie. Bądź błogosławiony za to! Niechaj oświecenie Twoim blaskiem przynosi Światło na co dzień.
Modliłem się tu za Maćka, Karola, Krzyśka, Edytę, Kate, a nawet Grześka.

Jerycho. Muzeum Holokaustu. Muzeum Jerozolimy. W hotelu odkryłem Internet. Pierwsza wiadomość do Polski - tu jest super!!

DZIEŃ PIĄTY

Betania to miejsce, gdzie mieszkali przyjaciele Jezusa: Maria, Marta i Łazarz, którego wskrzesił. Panie, gdybyś tu był… Wiele takich żałosnych wyrzutów pojawia się w moim życiu, mimo że użalania się nie lubię. Tutaj jest okazja, aby podziękować za przyjaciół, na których mogę polegać. Tak po prostu! Obym i ja był im wierny. Pamiętam o Ani, która zaczyna dziś maturalne urwanie głowy – niech Pan będzie z nią i pokaże jej (trochę w pakiecie) drogę życia, którą dla niej przygotował.

Pojechaliśmy do Qumran, gdzie znaleziono zwoje ST. Za chwilę jedziemy do stóp Masady – twierdzy żydowskiej na olbrzymiej górze. Wejście – free, wjazd – 20$. Na zdjęciach wydaje się stroma, ale chciałbym się wspiąć. Po lewej stronie mijamy Morze Martwe – z unoszącym się zapachem siarki. Pustynia Negag, z licznymi kryjówkami wojsk izraelskich. Dość znane miejsce J przechodzi w Pustynię Arabską. Rosną tu gdzieniegdzie akacje, której korzenie szukają wody nawet 20 m pod ziemią. Stara tradycja beduińska skazywała na śmierć tego, kto ściął drzewo, dające wodę i cień.

Wlazłem na górę! Szło się nieźle. Weszliśmy pierwsi w jakieś 30 minut. Choć pod koniec ciężko dyszałem. Całą drogę pod górę błogosławiłem Pana za Jego potęgę i wspaniałość. Niesamowite doświadczenie właśnie tu – na górze, pośród pustyni i stepów. Podobne uczucia towarzyszą górskim wędrówkom. Uwielbiam góry! Można nie tylko zweryfikować kondycję, ale pobyć samemu – pogadać z sobą i Bogiem. Wspinanie się genialnie oddaje codzienność życiowej góry. Idź wyprostowany, nie rozglądaj się zbytnio, szanuj wodę i siły, nie zatrzymuj się, ewentualnie zmniejsz tempo… Na szczycie odmówiliśmy brewiarz (Micheal jest szalony, że wziął ze sobą tak ciężką księgę) i zeszliśmy w dół. Oczywiście obejrzeliśmy też miejsce, gdzie kiedyś mieszkała wspólnota żydowska. Zjedliśmy coś niesamowitego. Pita (taki jakby naleśnik z kebaba), a w nim mięso i humus. Mniaaaam!!

Największą atrakcją była kąpiel w Morzu Martwym! Nie da się utopić, unosisz się i męczysz, aby przekręcić się na bok. Coś niesamowitego! Strasznie mi się podobało! Ubawiłem się jak dzieciak na taniej pływalni xD.

DZIEŃ SZÓSTY

Getsemani i ogród, gdzie Jezus modlił się – jak każdy człowiek. Błagał, płakał, autentycznie gadał z Ojcem.

Wieczorem przeszliśmy Drogę Krzyżową. Nic się nie zmieniło: wąskie uliczki, kamienne drogi, niewygodne do tachania za sobą krzyża, a wszystko pośród bazaru. Byliśmy ok. 20 więc ruch był i tak mniejszy. Spotkaliśmy dzieciaka arabskiego, który krzyczał za nami: holy crazy. Dobrze, że tylko tak. W sumie - jak się później nad tym zastanowiłem - to podoba mi się, że krzyczą za mną Boży szaleniec. Doszliśmy do miejsca Ukrzyżowania i Pogrzebania. Moment łzy. Oto doszedłem do miejsca, gdzie realnie stanął Święty Krzyż. Nieopodal Grób. Po takim spotkaniu z inną mocą wypowiada się na Mszy św. słowa: Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie. Tak - oczekujemy Twego przyjścia w chwale...

Panie, naucz mnie umierać dla Ciebie. I niech z tego umierania zawsze przychodzi coś dobrego.

Później poszliśmy ostatni raz pod Ścianę płaczu. Niesamowite jest to, że Żydzi od dziecka na serio podchodzą do sprawy wiary i modlitwy. Zarówno przy nich, jak też przy muzułmanach modlących się 5 razy dziennie - niejeden chrześcijanin wymięka. W szpary pozostałości po Świątyni Jerozolimskiej wsunąłem kartkę do Pana Boga. Rozmawiałem z jakimś chłopakiem przebranym za żołnierza. Niesamowite, że mając 18-19 lat są już gotowi do strzelania z karabinu, który mają. Pokoju długo tam nie będzie. Wojny nie chcą, ale są bardzo podejrzliwi, nieufni...

DZIEŃ SIÓDMY
Do Betlejem wcale nie tak łatwo dojechać. Wszystko to za przyczyną muru, który odgrodził Betlejem, położone na skraju Autonomii Palestyńskiej, od aglomeracji jerozolimskiej. Widziałem miejsce narodzin Zbawiciela. Fajna chwila: na zewnątrz 30 stopni, a my śpiewamy w grocie Do szopy, hej pasterze :)

Później przygody z pamiątkami. Jak już mówiłem, dla arabów normą jest targowanie się. A jak jeszcze zobaczyli koloratkę to już w ogóle byłem jeszcze większym friend. Oni wiedzą, że ksiądz przywiezie im grupę turystów. A wielu z nich jest bardzo przyjaźnie nastawionych. Taka to już mentalność ludzi Wschodu.

Lot znośny. O 2 w nocy byliśmy na lotnisku. Odprawa bagażowa - na szczęście bez stresu. Ok. 4 poszedłem w kimę. 6:30 wylot.....

I tak trzeba było wracać. Doświadczenie tamtych miejsc, jak wierzę, na długo pozostanie w pamięci. Chciałbym tam kiedyś wrócić. Pierwsza fascynacja już jest. Może nie pamiętam wszystkich szczegółów, o których mówił przewodnik, może nawet nie o wszystkim wspomniałem powyżej, ale wiem, że Piąta Ewangelia ma moc nawracania...

Galeria zdjęć

Zostań ze mną, Panie...

2011-04-27T03:56:00.000-07:00

Dzisiejsze Słowo to Ewangelia pragnień. Jedna z moich ulubionych. Łk 24, 13-35

Chciałbym kiedyś iść na piechotę do Emaus. I żeby tak Ktoś dołączył do mnie po drodze. Zacząłbym z Nim naprawdę rozmawiać, a nie tylko zatapiać się we własnych myślach. Tyle mam do Niego pytań - często absurdalnych i oklepanych, a jednak byłaby okazja, aby zapytać Go jak człowiek Człowieka.

Wiem, że to wszystko jest w zasięgu ręki - na adoracji, ale czasem to niewystarczające.

Chciałbym, aby moje serce palało, gdy On mówi.

Chciałbym doświadczyć czegoś niezwykłego, gdy rozmawiam z Kimś, kto zna mnie na wylot.

Chciałbym mieć odwagę, by powiedzieć Mu: Zostań ze mną - Ciebie chcę zaprosić do domu.

Chciałbym zawsze rozpoznawać Go w czasie Eucharystii - dwudziestej którejś w tym miesiącu.

Chciałbym tak rozumieć Jego, aby rozumieć innych ludzi.

Chciałbym umieć być naprawdę wdzięczny za Spotkania i spotkania.

Chciałbym walczyć o Jego Obecność - z silną wiarą i mocną nadzieją, że On chce mojej walki, a nie poddawania się. Mrok i ciemność często przeraża. Gdy jest noc działa Szatan. Mrok i ciemność w moim życiu to klimat zwątpienia, pokus, zniechęcenia i słabej wiary. Niby nie boję się chodzić nocą, a jednak w Świetle wszsytko jest bardziej przejrzyste. Chciałbym żyć w Prawdzie.

Kilka dni temu oglądałem Rytuał. Tegoroczna produkcja w amerykańskim stylu. O czym jest film? - O egzorcyzmach. No właśnie nie do końca. To przede wszystkim film o egzorcystach - jednym doświadczonym kapłanie i młodym diakonie, który nie do końca czuje wiarę. Egzorcyzmy są tu pokazywane zdecydowanie inaczej niż w horrorach. Nie ma demonów biegających po suficie i strachu przed otwarciem kolejnych drzwi.

Pojawia się zderzenie dwóch rodzajów ludzi - wierzących w opętanie i negujących istnienie Diabła. W realistycznym klimacie pokazana jest droga, jaką będzie musiał przejść racjonalista, aby stawić czoła temu, w co nie wierzy. Najpierw stara się racjonalnie wytłumaczyć symptomy zła, odesłać ludzi do psychiatry, potem próbuje zmierzyć się z pytaniami egzystencjalnymi i zwątpieniem, a na końcu deklaruje wiarę w Szatana w takim samym stopniu jak w Boga. Z tym, że Bóg jest potężniejszy. Dzięki swojemu nawróceniu był w stanie poznać imię demona i wyrzucić go z człowieka.

Niewiara w Diabła nie uchroni cię przed nim.

Film pokazuje jak wielkim zagrozeniem są opętania dzisiaj, gdy tak wielu ludzi nie wierzy w Boga i opętanie może dotknąć praktycznie każdego. Jest pytaniem o moją wiarę, duchowość, podejście do kwestii modlitwy za innych.

Na skrajnościach łatwiej zobaczyć ingerencję Złego, który także walczy o każdego z nas.

Chciałbym wciąż mówić: Zostań ze mną, Panie, bo sam nie daję rady...

Można podejrzeć: YouTube

Alleluja!

2011-04-23T13:25:00.000-07:00

O stań się Jezu, dla duszy
Radością Paschy wieczystej
I nas, wskrzeszonych Twą mocą,
Do swego przyłącz orszaku
(z Liturgii Godzin na okres Wielkanocy)

Kolejne Święta Zmartwychwstania Pańskiego. Królowie ziemscy się buntują, władcy spiskują przeciwko Jego Miłości i Potędze. A On i tak przychodzi do człowieka – za niego umiera i zmartwychwstaje. Nie wstydził się za nas wziąć krzyż na ramiona, przejść haniebną Drogę Krzyżową i wreszcie zawisnąć na Krzyżu. Nie wstydzi się także przychodzić do mnie i do Ciebie - słabego człowieka, który nie potrafi żyć bez Boga...

Dla nas to wielka tajemnica wiary, którą chcemy głosić życiem. Posłał nas sam Chrystus, zapewniając, że będzie zawsze z nami, gotowych dawać świadectwo Swojej potęgi. To niesamowite doświadczenie mieć świadomość, że żyje przy mnie Jezus Chrystus: Ja jestem z wami przez wszystkie dni.

Niech radość ze Zmartwychwstania naszego Pana będzie wypełniać serce i dodawać siły w codziennym trudzie życia. Życzę umiejętności czerpania ze źródła Miłości, Prawdy i Pokoju! Gdy kiedykolwiek w życiu zabraknie chęci, warto spojrzeć na Chrystusa, a w Jego oczach można zobaczyć Miłość, która nie boi się Krzyża! Życzę pogody ducha i optymizmu - chrześcijańskiego optymizmu! :D

Życzę, abyśmy nigdy nie zapominali o tym, że Jezus zmartwychwstał i żyje! I chce nam pomagać każdego dnia!

Hosanna <-> Ukrzyżuj

2011-04-19T03:56:00.000-07:00

Tydzień inny niż pozostałe. Wielki Tydzień, który rozpoczął się w Niedzielę Palmową. Tłumy wołały Hosanna. Królewski wjazd Chrystusa do Jerozolimy. Jest też perspektywa Wielkiego Piątku, gdy ten sam tłum będzie krzyczał: Ukrzyżuj! Najpierw fascynacja i podziw, potem zdrada i nienawiść.

A gdzieś tak w połowie Tygodnia - Eucharystia w Wielki Czwartek.

Gdzie kończy się radość i pokój z tego, że mam przy sobie Chrystusa, a gdzie się zaczyna zniechęcenie i rozdrażnienie, zło?

Jezus chodził do wielu ludzi, także do swoich przyjaciół (Łazarz, Maria, apostołowie etc.). Znał ich. Wiedział, co dobrego i złego uczynili i prawdopodobnie wyczuwał, na co ich jeszcze stać - i dobrego, i złego. Wiedział, że są fajnymi ludźmi (w końcu do nich poszedł). Ale nie ma przyjaciół (jak i w ogóle ludzi) idealnych, o czym przekonywał się cały czas. I przekonuje się nadal. A wraz nim - ja też.

Chcę w tym tygodniu potowarzyszyć Mu. Może znajdzie we mnie przyjaciela, z którym może odpocząć, zdystansować się, pocieszyć przed dramatycznymi wydarzeniami...

Zwykły tydzień

2011-04-11T13:54:00.000-07:00

1. Coraz bliżej Wielkiego Tygodnia. Adoracje Krzyża w Seminaryjnym (rozważania można przeczytać na stronie), rekolekcje gimnazjalne, dni skupienia etc. Zacząłem się ostatnio zastanawiać, czy to wszystko, co się dzieje w moim życiu, faktycznie przybliża mnie do Chrystusa. Nie wiem tego na 100%. Wiem natomiast, że bycie blisko Niego sprawia, że o wiele więcej zauważam rzeczy do poprawki w moim życiu. Paradoksalnie, im się jest bliżej, tym bardziej odkrywa się swoją niedoskonałość, a nie świętość...

2. Niedzielne Słowo Boże: Z grobów was wydobywam... Pan to obiecał i wykona. Ile razy w zeszłym tygodniu umierałem? Przychodzą chwile zmęczenia, zabiegania, ulegania pokusom albo zwątpieniu. Na szczęście (czyt. dzięki Bogu) wcześniej czy później przychodzi jakaś chwila radości, pocieszenia, Nadziei. Nawet, jeśli nie od razu. Fajnie jest zobaczyć sens tego, co się wokół mnie dzieje.

3. W zeszły poniedziałek pierwszy raz jeździłem na koniu po lesie. Nie zabiłem się, nie spadłem, zmieściłem się między drzewami. Było super! Dziś mi się szczerze nie chciało - zimno, mokro i koń też jakiś taki nijaki. Mniejsza! Muszę przyznać, że zapisanie się na konie było świetnym pomysłem. Adrenalina zapewniona. Jesteś na koniu i z jednej strony czujesz nad nim kontrolę, odpowiedzialność za to, co zrobi, a z drugiej pokornie trzeba się z nim zgrać. Taki sport (tak to nieszczęśliwie nazwijmy) bardzo pomaga przełamywać siebie. I ufać.

4. Tydzień temu pojawiła się na stronie www Seminarium skrzynka intencji, do której ludzie ze świata mogą przesyłać intencje modlitewne, z prośbą o ogarnięcie ich pamięcią przez wspólnotę wmsd. Myślę, że to ważna sprawa, jak na dzisiejsze czasy. Ilość nadesłanych próśb świadczy, że ludzie szukają ratunku w modlitwie, wiedzą, że sami sobie nie poradzą. Z drugiej strony czuję odpowiedzialność za tych ludzi i intencje, w których szczerze proszą o modlitwę. Myślę, że powinienem wziąć tę prośbę na poważnie. Mocny sprawdzian odpowiedzialności!

5. Kształtuje się plan mgr. Cieszę się, że praca posuwa się do przodu. Nie mniej jednak trudno mi sobie wyobrazić siebie z napisaną przeze mnie 75-stronicową książką w ręku. Łatwo nie będzie. Wciąż mam uczulenie na bibliotekę.

6. Nie spodziewałem się, że wpis o filmie Sala samobójców wywoła aż taką dyskusję. Fajnie, że piszecie, że dzielicie się się doświadczeniem Waszego życia. Nie przypuszczałem, że będzie aż do tego stopnia otwarci na blogu... Myślę, że Wasze słowa są najlepszą ilustracją do komentarza o filmie. Dzięki!

Czynił rzeczy zwyczajne w sposób niezwykły

2011-04-02T13:59:00.000-07:00

To podsumowanie życia Papieża Jana Pawła II. Mówią, że postępował w taki sposób jako człowiek, kolega ze studiów, ksiądz, biskup, papież... Odznaczał się zwyczajnością.Określany był zwykłym człowiekiem. Dostojne miano...

Dziś mija 6 lat odkąd umarł. Nie chcę się tu silić na streszczenie w kilkunastu zdaniach myśli Wojtyły - i tak mi się nie uda. Chciałbym jedynie podzielić się refleksją z dzisiejszego wieczora, który spędziłem na czuwaniu modlitewnym na Placu Piłsudskiego.

Jan Paweł II został zestawiony z różnymi świętymi - świeckimi i zakonnymi. Św. Faustyna, Brat Albert, O. Maksymilian, Joanna Molla i setki innych to byli zwyczajni ludzie, którzy nie starali się udać kogoś, kim nie są, pokazać, że są w stanie góry przenosić tą swoją doskonałością. Żyli po prostu - w zależności od życiowego powołania i okoliczności, w których przyszło im żyć. Co ich odznaczało? W tym, co robili, widzieli Chrystusa. Byli wolni. Wybrali. Uwierzyli i zaufali.

Musicie od siebie wymagać (Cóż, dziś każdy wymaga ode mnie tyle, że ledwo jestem w stanie to zrealizować), choćby inni od was nie wymagali! Tu jest nowość.Nie chodzi o to, aby nakładać na siebie ciężary nie do uniesienia, przestrzegać zasad ponad obowiązujące prawo i liczyć tylko na swoją doskonałość. Moim zdaniem to postawienie na Ducha Świętego i na moją motywację do działania. To nic wielkiego. Zaczyna się od tego, że walczę z tym, że mi się nie chce.

Rekolekcje gimnazjalne

2011-03-25T03:36:00.000-07:00

W ostatnich dniach głosiliśmy w grupie kleryków rekolekcje wielkopostne dla gimnazjalistów. Mogłem dzielić się refleksją nt. wiary i Słowa Bożego w moim życiu. I przede wszystkim - pobyć z nimi. Poznać ich problemy, niepokoje, radości i troski. Pokazać, że można inaczej niż wielu z nich żyje.

Ursynowska młodzież nie jest ani łatwa, ani trudna. Dało się z nimi pogadać, choć byli i tacy, którzy siedzieli, bo musieli.
Są poranieni.
Samotni, mimo zabiegania o przynależność do grupy.
Nie doświadczyli Boga. Jeszcze nie.
Chcą być dobrzy, czyści, mieć spokojne sumienie. Sporo ich poszło do spowiedzi.
Mają w sobie jakiś pierwiastek niepokoju, każącego szukać Kogoś większego.
Zgrywają się. Udają, że ich to nie dotyczy.
Ufam, że któregoś dnia coś zacznie się zmieniać w ich życiu. Radykalnie i z mocą.
Duch Świety zadziała. O to się modlę.

Po ludzku jestem zmęczony. Ale zadowolony. To był dobry czas...

Sala samobojców. Życie dla odważnych

2011-03-18T06:09:00.000-07:00

Byłem wczoraj na Sali samobójców. Mocny film. Dobra obsada, problem na topie, ciekawa konwencja przekazu, ukazanie gorzkiej prawdy o pozornie idealnym światku. Ludzie wyszli z kina lekko przestraszeni. Zmusza do przemyślenia nad samym sobą.

Nie jest to tylko film, którego fabułę i dialogi wymyślił Jan Komasa. To, co pokazał, to samo życie - siedzące gdzieś w swoim pokoju, doskonale przyssane do świata przez Internet, poszukujące prawdziwej wolności i pseudo-szczęścia. Jednak bez zastanowienia nad sensem.

Dlaczego chcesz się zabić? To proste pytanie, od którego zaczyna się poznawanie historii życia osoby nieszczęśliwej, zamkniętej w sobie, czującej zniewolenie w ciasnych ramach społeczności. Ja byłem w takich pokojach, rozmawiałem przez zamknięte drzwi, poznałem świat forum internetowego, w twarzach bohaterów rozpoznawałem ludzi z krwi i kości. Takie rzeczy dzieją się naprawdę.

Oglądając film stawały mi przed oczami różne doświadczenia spotkań z ludźmi. Każda rozmowa z osobą ogarnięta bezsensem życia jest zupełnie inna - bagaż doświadczeń jest niepowtarzalny, jak i sam człowiek. Jednak dobrze znać mechanizmy działania rodziców, terapeutów i wreszcie samego człowieka.

Warto z dystansem widza w kinie przypatrzeć się pewnemu schematowi życiowej akcji. Nie jest ich wiele. W filmie pokazano Dominika, który ma w życiu wszystko - oprócz zrozumienia ze strony świata. Samotny wśród materialnych udogodnień. Chodzi na imprezy, zmierza się ze światem dorastającego chłopaka - aż pewnego dnia jeden pocałunek zmienia wszystko... Rozpuszczony gówniarz, któremu w dupie się poprzewracało, nie jest do końca pewny swojej seksualności, swojego miejsca w świecie, cholernie zagubiony w pustym domu.

Po pewnym nieprzyjemnym wydarzeniu jest wyśmiewany w szkole. Nazywają go pedałem, ale on tak naprawdę nie wie kim jest. Rozpaczliwie potrzebuje czyjejś uwagi i rozmowy. Szuka wsparcia w Necie, do którego wstęp mają nieliczni. Nie chce się zabić (!), przynajmniej na razie. Dopiero w pułapce własnych uczuć, wplątany w śmiertelną intrygę, straci to, co w życiu najcenniejsze...

Ludzie nie doceniają siebie nawzajem, ignorują się, ranią, czekają na moment, gdy stanie się tragedia i dopiero wtedy potrafią podać sobie dłoń. Albo i nawet wtedy nie. Łatwo komuś przykleić etykiety. Trudniej jest dostrzec człowieka i jego prawdziwe uczucia. Wchodzimy do Sieci, nie traktując już tego wirtualnego, jako dodatek. Czemu dziś tak trudno zamiast pisać kolejnego posta na fb, wyjść z domu i spotkać się z kimś? Żadna grafika nie dorówna realności. Żaden super sprzęt audio nie będzie lepszy od prawdziwych dźwięków słów.

W pewnym momencie trudno jest udowodnić samemu sobie (albo temu drugiemu), że wiele spraw w jego życiu jest do odratowania. Ludzie nie chcą dziś walczyć. Jak pomagać? Rzecz wymaga dalszych studiów...

Pierwsza rocznica obłóczyn

2011-03-14T14:46:00.000-07:00

Mimo że w czasie Seminarium są ważniejsze wydarzenia (jak np. posługa lektoratu z wczoraj, akolitatu - za rok, egzaminy etc.), obłóczyny chyba najwyraźniej zapisują się w pamięci. Dziś mija pierwsza rocznica tego wydarzenia.

Rok temu, niedziela rano, nie wierzyłem, że zaraz wreszcie dostanę sutannę. Stało się! Msza św. baaaardzo uroczysta, łzy wzruszenia niektórych gości.... Sporo pozytywnych wspomnień z tego dnia.

Dziś mija rok. Zastanawiałem się dziś cały dzień, które sytuacje były częstsze: westchnięcie, że w niej jestem czy uśmiech, że wreszcie ją zakładam?

Proza życia. Po pierwotnej fascynacji, pierwszych zgorszeniach, zdystansowanym spojrzeniu na styl kapłański, przychodzi zwyczajne życie. Widzę po sobie, że przede wszystkim liczy się wierność - spokojnie wyznawana i praktykowana.

Bracia z Bronxu nazywają sutannę niemym kazaniem dla środowiska, w którym się znajdę. Coś w tym jest. Mój superior o anielskim nazwisku mówił, że ludzie zawsze sobie coś pomyślą, nie przejdą obojętnie. To dziwne, ale chyba miał rację. To się czuje. Na szczęście nigdy nie doświadczyłem znieważenia - siebie albo sutanny. Straszyli na próżno ;p

Czasami jest w niej za gorąco, nieraz nie wypada wejść w niej do Wola Parku, nie można w niej przebiec na czerwonym świetle, nie wypada w niej słuchać mp3 przez słuchawki.

Ciągle przypomina, Kogo wybrałem, Kogo umiłowałem, Komu zaufałem, Kogo poznaję, Komu chcę być wierny. Czasem nadaje kręgosłup moralny i przypomina, że mam być dla ludzi.

Dziś szczerze się uśmiecham do szaty, którą otrzymałem. Lubię swoją sutannę... :D

Wielki Post czas zacząć...

2011-03-12T02:19:00.000-08:00

Tuż po rekolekcjach wielkopostnych. Prowadził Brazylijczyk, ks. Marcos. Więcej o nim na www seminarium Redemptoris Mater, gdzie jest prefektem. Ale najbardziej uderzające w nim było to, że mówił do mnie... wierzący ksiądz!

Nie rzucał cytatami bezsensu, nie szastał tezami z egzaminu ex universa, nie chwalił się znajomością dat kolejnych soborów. Zaczął od refrenu: Najważniejszy jest osobisty kontakt z Chrystusem. Co jest? Niby nic nowego, coś banalnego, a jednak fundament. Trochę już o tym pisałem ostatnio.

Gdyby nagle wyskoczył zza budynku taki czy owaki i zapytał: kim jest dla ciebie Jezus? Co bym odpowiedział? Miałbym jakąś gotową pogadankę? Albo fragmenty ciekawych katechez kerygmatycznych? Ludzie oczekują świadka - kogoś, kto naprawdę spotkał Chrystusa - rozpoznał Go w wydarzeniach swojego życia, żyje Nim i chce się Nim dzielić.

Aż chciało się słuchać Marcosa, jego postawa dodawała skrzydeł... Kurcze, daleko mi jeszcze. Ale chcę walczyć. Wybór to początek walki!

Panie, oddaję Ci moje życie! Wczoraj pierwsza Adoracja Krzyża - na początek grzech pychy. Tu też mi wiele brakuje... Jak czynić w życiu dobro – mimo tego, że zarzucą ci egoistyczne cele? Czy opłaca się być dzisiaj uczciwym i szczerym? Gdzie tkwi delikatna granica między dążeniem do pokory a usilnym samo-poniżaniem się?

Walka na skale

2011-03-08T11:48:00.000-08:00

Wybór to pierwszy etap walki!

Bóg nie chce mieć we mnie niewolnika, ślepego faryzeusza, trzymającego się ściśle przepisów rytualnych. To fikcja pobożności. Tania i elegancja, ale nieprawdziwa.

Stworzył mnie do wolności, wiedząc, że tylko wolność jest opcją, która sprawia, że człowiek naprawdę żyje.

Nie chcę mieć we mnie niewolnika, ale towarzysza w walce. Jakiej? To już zależy od okoliczności.

Bóg przestrzega, że jeśli nie wybierzemy (wszystko w wolności) Jego Prawa - umrzemy. Nie chodzi koniecznie o śmierć fizyczną, ale przede wszystkim duchową. Sam po sobie widzę, że gdy przychodzą poniedziałki, które nie są wypełnione modlitwą - robi się jakos nijak. Miałem ze 2 razy doświadczenie zupełnej pustki - wieczorem nie mogłem praktycznie spojrzeć w lustro. Wszystko w ciagu dnia było dla mnie ważne, tylko nie zatrzymanie się w kaplicy. Parszywy kac duchowy.

Niektórzy popukają się w głowę - użala się, bo się nie pomodlił. Nie zrozumiesz tego, jeśli nie miałeś doświadczenia radości i pokoju na modlitwie - jeśli nie doświadczyłeś Ducha.

Śmierć duchowa to koniec życia - radości, pragnień, szczęścia, przygody, uśmiechu...

Budowanie nie na skale, lecz na piasku. Trochę mi to przypomina leżenie plackiem na plaży - raz nagrzanej i przyjemnej, innym razem mokrej i zimnej, często brudnej.

Ja chcę się chronić w skale - tam jest pewność i stabilność.

Od jutra Wielki Post - zaczynam rekolekcje.

W niedzielę o 10:30 w Kościele Seminaryjnym - posługa lektoratu...

Konie

2011-03-04T11:55:00.000-08:00

Zacząłem jeździć konno. Chciałem zacząć w gimnazjum - nie wyszło. Dziś jestem po drugim, dość intensywnym treningu. Jest fajnie!

Koń spokojny. Jeździec - różnie bywa ;)

Najważniejsze, że jeszcze nie spadłem, umiem ruszać i hamować, nie jeżdżę już na ląży i koń skręca tam, gdzie chcę.

Walka o Królestwo

2011-03-01T13:22:00.000-08:00

Mt 6, 24-34

Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.

Ileż wiary potrzeba, aby zaufać i przyjąć to Słowo bez cynicznego uśmieszku...

Odkąd pamiętam wolałem mieć wszystko pod kontrolą: zaplanowane, przemyślane, umówione. Rzadko kiedy robię coś za pięć dwunasta. Od jakiegoś czasu leczę się z niezdrowego perfekcjonizmu (łatwo zgubić granicę między lekkoduchem a wciąż spiętym-ale to tak na marginesie). Próbuję łapać dystans w moim życiu. Przeżywać je spokojnie, smakować, a nie ciągle tylko gdzieś gnać. Choć i tak zawsze odezwą się głosy, że nie mam czasu pisać, ciągle mnie w domu nie ma itd.,itp., ja czuję, że zwolniłem.

Tyle na temat ludzkich, moich metod.

A co na to Słowo Boże?

Ostatnimi tygodniami miałem piękne doświadczenia współpracy z Panem Bogiem w towarzyszenie ludziom. Jednak ostatnio - kryzys. Wszystko zaczęło być bez ładu i składu, wydawało mi się, że Go wcale nie słyszę. Chyba w pewnym momencie przestałem Jemu oddawać to, co mnie spotyka. Choć wyzwania nie znikną tak po prostu, jeśli powierzymy je Panu - możemy być pewni, że nas przeprowadzi. Nawet jeśli nie wszystko ułoży się po naszej myśli (ale to tak na marginesie).

Jakie są moje zbytnie troski? Niepotrzebne, wyolbrzymione, spanikowane - dość ma dzień swej biedy. Chyba do końca świata będę sobie zadawał pytanie: czy na pewno dobrze wykorzystałem czas na miłość, na pochylenie się nad człowiekiem? W czym przesadzam, albo inaczej, w czym panikuję, myśląc o swoim życiu, swoich relacjach?

Boję się jednego. Otóż czasem mam wrażenie, że wrzucam w siebie wszystko, pod płaszczykiem zbierania wielu doświadczeń. Właśnie wtedy zaczynam cierpieć od nadmiaru. A na końcu pojawia się i tak pustka.

Chrystus wzywa do wyboru, do decyzji, komu i jak chcę służyć. A wybór to walka!

No właśnie - decyzja. W piątek odbędzie się kandydatura. W skrócie: zostanę przedstawiony przez Kościół jako kandydat do Święceń Diakonatu i Prezbiteratu. Rektor nazwał to momentem, w którym rozpoczyna się narzeczeństwo kapłańskie - nie jestem jeszcze księdzem, ale już widać datę ślubu. Więcej o tym - w piątek.

Na marginesie: Proszę o modlitwę w mojej intencji w piątek!

Zmaganie z brakiem odpowiedzi

2011-02-25T13:36:00.000-08:00

Mk 9, 14-29

Przez cały tydzień chodzi za mną Ewangelia z poniedziałku.

Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy.

Okazuje się, że nie jestem mocny w wierze. Od jakiegoś czasu intensywnie polecam Panu Bogu pewną sprawę i widzę, że nie przynosi na razie większych efektów. Przynajmniej ja ich nie dostrzegam. A zależało mi, bardzo zależy, aby pomóc człowiekowi. Co robić?

Tylko modlitwą i postem.

No właśnie! Chyba z tym jest problem. Trudno podjąć większy wysiłek. Może za mało się modlę, powininenm zacząć pościć albo przestać użalać się nad własnymi zmaganiami?

Pięknie jest pocieszać innych pociechą, którą się samemu otrzymało od Pana.

Ale co, jeśli On milczy? Wiem, że te chwile mają mnie hartować do większej gorliwości i cierpliwości.

Proszę tylko o podpowiedzi...

Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!

Dziwna miłość

2011-02-20T09:49:00.000-08:00

Mt 5,38-48

Wiesz przecież, co ci od małego powtarzano: szukaj sobie kumpli, a jak ktoś cię wnerwia - olej go i odejdź. Musisz się przepychać łokciami, jeśli chcesz zaistnieć. A Ja chcę ci trochę pomieszać. Kochaj tych, którzy cię denerwują. A zacznij od tego, że będziesz się za nich modlił.

Co z tego, że cię poszturchują? Ty nie musisz przepychać się łociami. Zejdź z drogi i pokaż, że można inaczej. Nie chodzi o to, żeby nie walczyć, udać, że nic się nie dzieje. Przerwij krąg nienawiści.

Jak ktoś chce od ciebie coś wziąć - zaproponuj mu więcej. Nie myśl: coś za coś, lecz: daję - nie muszę mieć nic w zamian.

Co z tego, że chcesz pić kawę tylko z tymi, których lubisz, którzy cię chwalą i akceptują? Co to za wysiłek z twojej strony?

I co z tego, że klepiesz po plecach tylko kumpli? Czy wciąż jesteś otwarty dla tych "innych", których Ojciec stawia ci w życiu?

Kieruj się łagodnością.

Przebaczaj - spójrz, jak Ja odnosiłem się do Kajfasza, Piłata, Judasza i innych.

Dąż do świętości, czyli zjednoczenia z Bogiem - rozmawiaj z nim, módl się za ludzi wokół. A wtedy będziesz wiedział, jak poukładać różne dziwne relacje i układy...

Słyszeliście, że powiedziano... W Biblii nie ma prawa nienawiści nieprzyjaciół. To gorzki owoc zniekształconego prawa i ówczesna norma postępowania. Chrystus chce je udoskonalić, odratować, odświeżyć.

Z zakamarków

Prawdziwa mądrość zna wartość upokorzenia. To w nim człowiek odkrywa prawdę o sobie, ludziach, Bogu i w nim doskonali swoją miłość. To bolesne. Czy to jedyna droga? Dziś się na nią zgadzam - pełen ufności i zwyczajnego samopoczucia. A co jutro?

Cierpliwości...

2011-02-16T05:14:00.000-08:00

Nowy semestr - rozpoczął się. Nie byłem, co prawda, jeszcze w czytelni, ale dogłębnie czytam ST, odczułem zmianę grupki i wgłębiam się w nowe officium. Nie zmieniło się na szczęście miejsce w kaplicy.

Pierwszy dzień skupienia poprowadził ks. Andrzej Grefkowicz, jeden z warszawskich egzorcystów. Poświęcone było wewnętrznemu uzdrowieniu. Każdy potrzebuje leczenia, uzdrowienia, rehabilitacji. A jesli nawet nie jest z nami tak źle, potrzeba sanatorium, lekkiej kuracji, treningów. Pan Bóg przychodzi, aby leczyć rany złamanych serc. Przychodzi, de facto, leczyć każdego.

Odkryłem, że dla mnie jest to ważne i cenne. Już kiedyś przechodził coś podobnego, jednak doświadczenie ubiegłego piątku przyniosło nowe owoce. To niesamowite, ile się odkrywa w swoim życiu. Jest taki moment, kiedy trzeba powalczyć, pozmagać się z Bogiem, do którego ma się pretensje, ze wspomnieniami, które są nic niewarte, o których chciałoby się zapomnieć, o fragmentach życia, których się nie przepracowało... Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata. Nie chodzi o to, aby sobie łatwo tłumaczyć głupotę, nieumiejętność, cierpienie i niepowodzenie... Chrystus oferuje nowe spojrzenie! To może być źródłem Życia.

Duchowe uzdrowienie wymaga czasu. To nie działa jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. I dobrze, bo wymaga mojego zaangażowania i wierności. Trudno przekonać człowieka, że stawanie się Bożym człowiekiem to proces, który inicjuje się razem z Bogiem. Żeby za kimś iść, trzeba mieć do niego minimum zaufania. Cała Ewangelia poprzedzona jest zdaniem: jeśli chcesz...

Propozycja Boga, dobry plan, jest kolejnym wezwaniem do tego, abyś zobaczył, jak dobry jest On, i jak dobry jesteś ty. Ten plan mówi o tym, że wiele (jesli nie wszystko) jest w życiu do odratowania...

Fajnie!

2011-02-07T08:26:00.000-08:00

Skończyły się tygodniowe ferie - grunt to odpoczywać od studiów ;p

Wiele się działo. W pewnym momencie odniosłem wrażenie, że to jakby jeden dłuuuugi dzień, przerywany kilkugodzinnymi drzemkami. Intensywny czas odpoczynku, sauny, parafii, spotkań ze znajomymi, drobnym nadrabianiem zaległości (esej do mgr). Nie wszystko udało mi się zrobić (np. kartkówki lektorów - przepraszam, że nie ma jeszcze wyników na www - będą!).

Ale było fajnie! Mimo różnych trudności, czasem zmęczenia, mam poczucie fajnie spędzonego tygodnia. Trochę refleksji na temat życia "na codzień" też było. Najważniejsza jest świadomość, że co by się w życiu nie działo, jest to moje życie, to jedyno, prawdziwe do bólu. I to jest fajne.

Fajnie jest doświadczyć frajdy - prawdziwej frajdy ze swojego życia. Że jest intensywne, że czasem mam poczucie spełnienia się... Nie jest to życie nadzwyczajne. Usłane przecież studiami, czasem dziwakami albo pokręconymi wydarzeniami. Mi też przecież nie wszystko się udaje, czasem mi się zwyczajnie nie chce... Nadzwyczajne jest w nim to, że można odkryć, że wszystko, co się w nim dzieje jest dobre. Albo, że można jakieś dobro z niego wydobyć. Czasem - co prawda - jest się na ostrzu brzytwy (muszę doczytać 2 Królewską), ale właśnie na tym polega piękno ryzyka i determinacji.

A poza tym, fajnie jest cieszyć z drobnych sukcesów, cukierków.
Miałem ostatnio wyjatkowe spotkanie, inne niż te wszystkie towarzyskie, choć nie opowiem o nim zbyt wiele. Spotkanie, które zostało "zaplanowane" od kilku miesięcy. Udało się wejść, choć odrobinę, do prywatnego świata drugiego, mieć szansę mu pomóc, a w ogóle najpierw porozmawiać nie przez drzwi. Trudno jest przywrócić komuś nadzieję. Wiem, że nie da się przekonać, że życie może być frajdą (proszę mi wybaczyć używanie tak często w tym miejscu tego neologizmu, ale wydaje mi się, że najlepiej oddaje to, co chcę przekazać). Trzeba do tego samemu dojść, chcieć otworzyć oczy i zobaczyć, że wiele rzeczy jest do odratowania...

"Ludzie Boga". Siła wiary w ekstramalnych przypadkach

2011-01-24T07:40:00.000-08:00

Byłem wczoraj na premierze Ludzi Boga. Zdobywca Grand Prix na festiwalu w Cannes. W samej Francji film zobaczyło ponad 3 miliony widzów. To kolejny przykład filmu komercyjnego, który może nieść głębokie przesłanie dla człowieka XXI w.

Oparta na faktach historia trapistów (oficjalna nazwa: Cystersi Ściślejszej Obseracji), żyjących w Algierii. Modlą się, wypełniają swoje zakonne obowiązki, są ubodzy i gotowi nieść pomoc okolicznej ludności, w większości muzułmańskiej. Ich wiara zostaje w pewnym momencie wystawiona na próbę. Oto początek konfliktu zbrojnego o charakterze politycznym. Stają przed dylematem: uciekać w bezpieczne miejsce czy zostać z ludźmi, przed którymi postawił ich Pan?

O czym właściwie jest ten film? Każdy znajdzie akcent gdzie indziej: jedni będą się bacznie przyglądać życiu zakonnemu trapistów (które w filmie nie zostaje ukazane jako wyjątkowo ascetyczne), inni prześledzą grę na arenie politycznej (w której znajduje się Kościół i organizacje terrorystyczne), a kolejni przyjrzą się dialogowi ekumenicznemu (bardzo trafne połączenie modlitw katolickich i muzułmańskich, w których chodzi tak naprawdę o to samo).

Jednak wszyscy jesteśmy zmuszeni przeanalizować postawę braci zmuszonych do dramatycznego wyboru. Każdy z nich inaczej przeżywa swoje słabości, wątpliwości, stosunek do ludzi i walkę na modlitwie. Na podstawie przesłanej osobistych, szukają odpowiedzi w sumieniu. W wewnętrznej ciszy i spokoju dojrzewa w człowieku to, co najcenniejsze! W filmie nie pokazano sztucznej radości naiwnych zakonników, lecz zwyczajne życie – pełne problemów i nadziei na podtrzymanie przez Kogoś, kto się nimi opiekuje.

Moją uwagę przykuł pewien szczegół. Rozważając, czy nie lepiej byłoby udać się w bezpieczniejsze miejsce, nie podejmują decyzji od razu. Czekają – dzień, dwa, tydzień i modlą się. Fajnie jest pokazane, jak zmieniali zdanie i podjęli słuszną decyzję…

Czy Go znam?

2011-01-16T03:25:00.000-08:00

J 1, 29-34

Jedno co mnie dzisiaj poruszyło w Ewangelii: wypowedź Jana Chrzciciela, który powiedział: Ja Go wcześniej nie znałem!

Chciałbym z radością dziś mówić: Ja Go wcześniej nie znałem, ale teraz znam i chcę o Nim mówić całemu swiatu.

Wiem jednak, że do końca Go jeszcze nie poznałem. Za 5 lat będę się śmiał z tego, co mówię teraz i na nowo będę wykrzykiwał: Teraz dopiero znam Pana i chcę o Nim opowiadać każdemu!

Ale czasami nie chce się mówić o Jego miłości, ogień dogasa, nie widzimy Go w drugim człowieku, który nas denerwuje, może nawet zabijamy w sercu brata.

Przydałoby mi się coś z Jana Chrzciciela, z jego bezczelności, odwagi, bez oglądania się na innych. Postawił wszystko na jedną kartę, jakby miał bezpośredni dostęp do Boga. Wie, jest pewien, że słyszy Go, że wie, co ma czynić i że to od Boga pochodzi. Czy nie za dużo tego dobrego? Ja tego pragnę, tęsknię za tym i… nigdy jestem pewny, czy to od Niego pochodzi. Zawsze znajdą się jakieś wątpliwości, strach? Może trzeba prosić o dar rozeznawania duchów?

Już Nowy??

2011-01-03T02:11:00.000-08:00

Nie udało mi się zebrać myśli, aby w jakiś sensowny sposób spisać w telegraficznym skrócie to, co wydarzyło się w minionym roku. Najważniejsze wydarzenie to chyba obłóczyny. Na nie wyczekiwałem od dawna i będę do niego wracał pewnie do końca życia… Piękna chwila – uwierzcie!

Dużo myślę o ludziach, których spotkałem w minionym roku. Do telefonu przybyło kilkadziesiąt nazwisk. To miłe i równocześnie potrzebne. Relacje często zakręcone albo na odległość, albo spontaniczne, z których nie spodziewałbym się, że przetrwają, albo odnowione po latach przez przypadkowe zatrzymanie się samochodu na przystanku w drodze na pogrzeb, albo przez dofinansowanie kolonii, albo ze szkolnych ławek, albo z kursów i szkoleń… No i oczywiście z bloga ;p

Tak więc, jest za co dziękować! To był dobry rok, choć jego dni skazane bywały często na spontaniczność. Zauważyłem, że trudno wszystko zaplanować. To mi trochę nie pasuje. Walczę z tym. Jestem wdzięczny za to, że Bóg zaprosił mnie do Przygody, za to, że ta Przygoda, mnie przerosła, sama zaczęła pisać scenariusz. Jestem wdzięczny za każde Słowo, które w tej przygodzie zostało już wypowiedziane, i nie zostało wypowiedziane. To był niesamowity, niepowtarzalny rok - sam się dziwię, że to moje życie... Dzięki za wszystko!

Postanowienia noworoczne? Są! Głównie to optymizm, dobra organizacja i dalsze zarzucanie sieci na Słowo Chrystusa. Jak to będzie, to drobnostki też się ułożą. Np. postanowiłem więcej chodzić w koszulach, dbać o kręgosłup, jeździć na nartach, czytać więcej książek no i zacząć pisać mgr ;D

Jeśli zastanawiasz się, co mi kupić na urodziny (w połowie kwietnia), proszę o klepsydrę wydłużającą czas doby. Chciałbym mieć czas na spokojne wypicie kawy (ekspres do kawy też mile widziany), bez obaw, że czegoś nie zdążę albo powinienem robić coś innego.

Ale – jak już mówiłem – grunt to optymizm!

Narty - part 1

2010-12-31T00:39:00.000-08:00

Pierwsze "kroki"

Po ciężkim półroczu, bieganinie przedświąteczno-świątecznej (ostatnie prezenty kupowałem, jak to ja, jeszcze w Wigilię) no i sztuce (o której już nie mówmy) - wyjechałem! Pierwszy raz w życiu założyłem narty i miałem 3 dni, żeby jako tako nauczyć się zjeżdżać. Wyjazd naprawdę udany!

Drugiego dnia byłem cały obolały, ale taki wysiłek to dobra rzecz. Zmęczenie fizyczne spotęgowało tylko odpoczynek psychiczny. Był czas na modlitwę, na pobycie ze sobą, grzane piwo no i narty. Jeździliśmy głównie w Witowie. Cieszę się, że chłopaki mnie namówili na ten wyjazd!

Zdjęcie powołaniowe ;)

Zbieramy się na stok!

Muszę przyznać, że nie jest łatwo nauczyć się jeździć. Dzieci mają lepiej. Nie mają wyobraźni, co może się za chwilkę stać. Skręcają nartami jak chcą i kiedy chcą. A ja miałem mnóstwo wizji lampy, na którą wpadam, twardego lodu na stromym odcinku, na który na pewno się wywrócę, prędkości, której nie opanuję albo jakiegoś szaleńca gnającego z zawrotną szybkością, z którym nieuniknione jest zderzenie.

Udało się! Wbrew zdziwionym pytaniom, żyję, nic sobie nie złamałem i zabawa była przednia!

deKONSPIRACJA

2010-12-20T07:26:00.000-08:00

Być może każdy z nas jest pacjentem, na którym – bez jego wiedzy – dokonują się działania konspiracyjne? Na każdym z nas zależy Panu Bogu. Jednak Szatan nie śpi i walczy o nas! Zło jest bardzo uzdolnione i czyha w rodzinie, w domu, w kościele, wśród przyjaciół... Kogo słuchamy?

Rady udzielone przez Krętacza, podsekretarza stanu w piekle, mają za zadanie nauczyć niedoświadczonego Diabła skutecznie wyprowadzać na manowce pacjentów – zwykłych, nieuświadomionych śmiertelników.

Zadziwiające, jak wiele diabły wiedzą o człowieku: jego psychice, słabościach, mechanizmach działania, ale i sile. Czy Twoja wiara jest autentyczna i mocna?

Clive Staples Lewis to brytyjski pisarz, historyk, filozof i teolog. Znany jest z esejów religijno-filozoficznych. Listy zostały wydane w 1942 r. W Oksfordzie poznał Tolkiena. Pod jego wpływem rozpoczął się proces powrotu Lewisa do chrześcijaństwa.

Doprawdy, najpewniejszą drogą do Piekła jest droga stopniowa –

łagodna, miękko usłana, bez nagłych zakrętów, bez kamieni milowych, bez drogowskazów.

Konspiracja Krętacza zostaje rozszyfrowana. Poznajmy jego sposoby kuszenia…

Tekst przemówienia znam już na pamięć. Poznaliśmy sposoby kuszenia. Odetchnąłem z ulgą, że to wielkie dzieło już się wreszcie skończyło. To był dobry czas! Udało nam się zrobić coś, czego nie mieliśmy prawa zrealizować.

Po pierwsze – razem, wspólnymi siłami, każdy ze swoimi „pięcioma groszami”, co niejednokrotnie było przyczyną spięć. Trzeba było uznać wartość tych innych i jakoś się z nimi dogadać. Nauczyło mnie to trochę dyplomatyzmu i ogarniania całości, co nie zawsze było idealne. Wiem już także, że już nigdy nie będę „ojcem dyrektorem” dla swoich kursowych.

Można to uznać za rekolekcje adwentowe, świetne dla człowieka XXI wieku. Bardzo nowoczesna formuła przekazu i dzisiejsze probelmy związane z zachwianiem wiary.

A jaki był Wasz odbiór?

Gaudete!!!

2010-12-11T23:43:00.000-08:00

Marana Tha!

Przyjdź, Panie Jezu

Przyjdź i zamieszkaj we mnie

i ze mną.

Bądź w moich myślach,

pragnieniach i czynach.

Bądź mi radością i pocieszeniem,

umocnieniem i inspiracją.

Niech każde moje działanie

od Ciebie się zaczyna i w Tobie ma dopełnienie.

Spraw, abym natychmiast podejmował Twoje inspiracje,

z wiarą, ufnością, bez zbytniego lęku i fałszywej pokory,

ze świadomością, że jestem glinianym naczyniem,

w którym znajduje się niewyobrażalny Skarb.

Na Twoje słowo zarzucam sieci.

Wszystko bowiem mogę w Tym, który mnie umacnia.

Daj mi łaskę dostrzegania Ciebie

w innych ludziach - tych braciach.

Pomóż mi być dla nich dobry

jak chleb.

Przyjdź, Panie, i lecz to, co słabe i złe,

umacniaj nadzieję; przymnóż wiarę;

rozlewaj miłość.

Spraw, abym potrafił cierpliwie słuchać.

Przyjdź, Panie, do małych, fajnych spraw codziennego życia.

Niech każdego dnia dostrzegam Cię w małych rzeczach.

Rozpal we mnie radość, Twoją radość.

Niespokojne jest serce moje

dopóki nie spocznie w Tobie.

A więc: przyjdź, Panie.

Adwent

2010-12-01T00:13:00.000-08:00

Kolejny adwent nadszedł nieoszekiwanie. Papież polecił pamięci modlitewnej sprawę życia - obronę jego wartości i prawa. Do późnych godzin w sobotę wieczorem adorowaliśmy Najświętszy Sakrament, prosząc za małżeństwa spodziewajace się dziecka, osoby, które chcą dokonać aborcji, dzieci z domu dziecka, sambójców... Wartość życia... Można je zrozumieć tylko w odniesieniu do tego, który wciąż dla nas się rodzi...

Media straszą Cywilizacją śmierci, natomiast na co dzień widać przyozdobione w bożonarodzeniowym klimacie wystawy sklepowe, ludzi chcą sztucznego zapłodnienia, technika medyczna jest w stanie wydłużyć życie przynajmniej dwukrotnie. Gdzież jest ta cywilizacja śmierci? Chociaż średnia życia w ostatnich wiekach gwałtownie wzrosła i wiele zmieniło się na lepsze odnośnie standardu życia, to żadne statystyki nie uwzględniają, tych których życie przerywa się jeszcze przed narodzeniem. Dzisiejszy świat starcił nadzieję na wartość dobrego życia i radość z niego.

Przeczytałem ostatnio: Uciec od prawdy się nie da. A jaka jest prawda mojego życia, mojego powołania, mojej osobowości, moich działań, moich motywacji?

Nim świt Bożego Narodzenia nadejdzie, przyjdź Panie i oświeć mroki mojego życia...

Dobrze, że On jest!

2010-11-23T02:30:00.000-08:00

Co dobrego? Wszystko dobrze. Choć czasem bywa ciężko...

Chcę wierzyć, że moc w słabości się doskonali (2 Kor 12,9b)

A ja jestem tylko glinianym naczyniem, w którym jest skarb Boży. I tylko dzięki niemu może być OK. (por. 2 Kor 4,7). Dla św. Pawła służba Chrystusowi jest jak drogocenny skarb, a swoje możliwości predyspozycje w wypełnianiu tej służby porównuje do glinianego naczynia. Dzięki mocy Boga mogę dzielnie znieść trudy i cierpienia towarzyszącej pracy.

W zeszły piątek miałem doła. Totalnie nie chciałem zajmować się już tym, co robię dotychczas. Zniechęcenie, smutek, złość, niechęć, kompleksy, czułem, że jestem sam, przygnieciony wszystkim...

Najważniejsze, żeby się nie poddawać. Nigdy w życiu! No i polubić to, co się robi - z zapałem i pasją. Poza tym, każdego (nawet tego totalnie nieznośnego) dnia możemy znaleźć dobro i trzeba za nie błogosławić Boga. To, że jest bywa trudniej, nie znaczy gorzej. Co nie zabije, to wzmocni!

Gdzieś ostatnio wyczytałem, że to pycha każe się nam zamartwiać słabościami. Wtedy oddalamy się od Boga, mamy do Niego pretensje, że mimo modlitwy i Eucharystii, znowu coś nie wyszło. Pan nas nigdy nie zostawia i nie zostawi. Jest, czuwa. Nie zniechęci się w walce o nas. Pytanie: czy ja nie zrezygnuję, czy się nie poddam?

On jest najlepszym Przyjacielem, choć ja nie do końca... Ja zawodzę.

Dobrze, że on jest. I nie odchodzi. I nie obraża się...

Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia!

Dziękujemy Ci, że Twoja miłosć to nie jest teoria, idea,

ale rzeczywistość, której można doświadczyć.

Dziękujemy Ci za każde doświadczenie Twojej obecności,

Twojej miłości,

za to, że jesteś Drogą,

dla nas Drogą,

za to, że Twoja łaska się nie kończy,

dla nas nie kończy.

Dziękujemy Ci, że Twojej miłości, łaski, mozemy doświadczać każdego dnia.

Dziękujemy Ci, że jesteś tak blisko nas.

Dziękujemy Ci za to, że na Twoją łaskę nie trzeba zasługiwać.

Nie bójcie się!

2010-11-14T10:39:00.000-08:00

I znowu to samo: Dajcie spokój, nie zastanawiajcie się, kiedy będzie koniec świata. Jeszcze nie raz pojawi się jakiś cwaniak, który powie: jutro będzie paruzja - chodźcie za mną to się zbawicie. Chrystus ostrzega, że życie chrześcijanina nie będzie łatwe: będą nas tłuc, gnębić psychicznie, może nawet niektórych zabiją. No i jak śmieszne znaczenie ma narzekanie na szarą codzienność i nasze ogromniaste problemy egzystencjalne. To musi się stać, ale nie od razu będzie koniec. Złe myśli, złe czyny, złe słowa... to tylko etap do nawrócenia, do przebaczenia... Tylko etap, nie koniec.

W Iraku od 2003 do 2010 roku zginęło ok. 3 tys. chrześcijan. Co trzy minuty gdzieś na świecie jest zabijany jeden chrześcijanin. Tylko za to, że jest chrześcijaninem. Takie sytuacje powtarzają się. Choćby ubiegłotygodniowy zamach na katedrę w Bagdadzie, kiedy zginęły 52 osoby. W Iraku ludzie giną, są wyrzucani z domów, muszą emigrować z Iraku, tylko, dlatego, że wyznają tego samego Boga, którego my nazywamy Ojcem (za TVN).

Za wiarę giną realni ludzie! Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo. Prawdziwa wiara nie ma nic wspólnego ze schematami, spokojem ducha, klepaniem paciorków w pierwszych ławkach kościoła. To wyjście do świata. Drapieżnego świata... Dlatego potrzeba tego radykalizmu, musimy wiedzieć, w co się angażujemy, a co olewamy, w co chcemy inwestowac, nawet za wielką cenę.

Nie bójcie się! Włos z głowy wam nie spadnie. Panie, ale przecież spadają. I to nie tylko włosy, ale całe głowy. Wszystkie te sytuacje, które nas przerastają, nie są po to, by nas pognębić. Są wyzwaniem, aby dać świadectwo, by przez nie spróbować pokazać, że Bóg jest Kimś, Kogo warto się trzymać. Z Nim da się przeżyć!

Nie ma sensu na zapas się martwić co będzie, jak zaczną nas kamienować. Duch pomoże. Przecież ciągle pomaga...

Victoria!

2010-11-11T00:17:00.000-08:00

W minionym stuleciu były liczne ddkrycia, postęp cywilizacyjny, uwrażliwienie artystyczne, przebudzenia duchowe. Z drugiej strony, to był także czas równie wielkiej niesprawiedliwości, głupoty, płytkiej dewocji i krwawych wojen.

Ktoś powie, że w naszych warunkach nadal tak jest. Oczywiście, podziały i niesprawiedliwość były zawsze. Jak przypomina historia, głębokimi korzeniami kryzysów są egoizm i chciwość! Tylko komu chcę się zmieniać samego siebie? Każdy toczy swoją walkę o kawałek dobra i szczęścia. Czy potrafimy współpracować? A szanować granicę wolności drugiego człowieka?

Through the gates of hell

As we make our way to heaven
Through the nazi lines
Primo victoria

We've been training for years
Now we're ready to strike
As the great operation begins
We're the first wave on the shore
We're the first ones to fall
Yet soldiers have fallen before

In the dawn they will pay
With their lives as the price
History's written today
In this burning inferno
Know that nothing remains
As our forces advance on the beach

Aiming for heaven though serving in hell
Victory is ours their forces will fall

Through the gates of hell
As we make our way to heaven
Through the nazi lines
Primo victoria

On the 6th of june
On the shores of western europe 1944
D-day upon us
We've been here before
Used to this kind of war
Crossfire grind through the sand
Our orders were easy
It's kill or be killed
Blood on both sides will be spilled

In the dawn they will pay
With their lives as the price
History's written today
Now that we are at war
With the axis again
This time we know what will come

6th of june 1944
Allies are turning the war
Normandy state of anarchy
Overlord

Przez bramy piekła

Kiedy torujemy naszą drogę do nieba przez linie Nazistów

Pierwsze zwycięstwo

Trenowaliśmy przez lata

Teraz jesteśmy gotowi do uderzenia

Kiedy rozpoczyna się wielka operacja

Jesteśmy pierwszą falą na brzeg

Jesteśmy pierwszymi którzy mają zginąć

Mimo że żołnierze ginęli już wcześniej

O wschodzie zapłacą

Ich życiami jako ceną

Dziś pisana jest historia

W tym płonącym piekle

Wiedz, że nic nie zostanie

Kiedy nasze siły natrą na plażę

Zdążając do nieba mimo służenia w piekle

Zwycięstwo jest nasze, ich siły upadną

Przez bramy piekła

Kiedy torujemy naszą drogę do nieba przez linie Nazistów

Pierwsze zwycięstwo

Byliśmy tu wcześniej

Przyzwyczajeni do tego rodzaju wojny

Ogień krzyżowy siecze przez piasek

Nasze rozkazy były proste

Zabij albo zostań zabity

Krew zostanie przelana po obu stronach

O wschodzie zapłacą

Ich życiami jako ceną

Dziś pisana jest historia

Teraz kiedy jesteśmy na wojnie

Po raz kolejny z Osią

Tym razem wiemy co się stanie

6 czerwca 1944

Alianci odwracają losy wojny

Normandia, stan anarchii

Overlord

Łapać minuty na szybką kawę

2010-11-07T11:06:00.000-08:00

Ostatni raz byłem tu daaawno. I powiedziałem tylko, że wpadłem w wir różności i zalatania. Na szczęscie - nic się nie zmieniło. Po krótce warto nakreślić, co umnie dobrego.

1) Jestem po pierwszych wykładach z liturgiki w ramach Kursu lektorskiego. Fajna grupa. Dziś sprawiali wrażenie zainteresowanych i wielu z nich całkiem sensownie wchodziło w dialog. Oczywiście, nie obeszło się bez rzutniczka. Ale dzisiaj to chyba nic nowego. Przygotowując te zajęcia złapałem się na tym, że jakoś od razu było dla mnie oczywiste, jakie gadżety mi posłużą.

2) Jutro mam kolejne kolokwium z treści ksiąg ST. Cierpliwość, pokora i ostry upór sprawiają, że da się codziennie czytać kilka roziałów księgi. I do tego robić jeszcze notatki. I tak do końca... roku? Dziś skończę Wj.

3) Razem z Kursem jestem w trakcie prób teatralnych do sztuki, którą wystawimy. Tytuł? Tajemnica do 1 grudnia. Powiem tylko, że sztuka będzie z rozmachem. Kawał dobrej roboty robimy! Przede wszystkim dzięki spięciu się wszystkich. Coś z tego będzie. Choć teraz, przyznaję, sztuka rzeczywiście jest na pierwszym miejscu. Dobra obsada, przesłanie, sztuka współczesna, oparta na codzienności, z elementem niecodzienności i na dodatek zapowiadają się super efekty specjalne (oklaski dla takiego jednego szaleńca, który to wymyślił, a jeszcze większe, kiedy to naprawdę zrobi!).

4) Czytam Pinckaersa, Wojtyłę, atzingera i innych. Ciekawe to, nie ma co. Nie wiem, czy już mówiłem (wszak chwalić to chyba złe słowo) zmieniłem seminarium naukowe. Chcę pisać z moralnej... Koniec życia, dobrowolne zakończenie życia, koniec nadziei, brak perspektyw, motywacje samobójstw i eutanazji, rola cierpienia i oczekiwania w życiu.... To taki ogólny zasrys...

5) Zaczynam zajęcia sportowe. Co poniedziałek ścianka wspinaczkowa. Jutro pierwszy raz.

6) Próbuję łapać minuty na szybką kawę. Dobrze, że są duże przerwy. Najbliższa już jutro..... ;)

Wpada w ucho ;p

Co dobrego?

2010-10-18T05:11:00.000-07:00

Rok akademicki trwa. Każdy profesor – tuż po przywitaniu się – poinformował nas o lekturach i eseju zaliczeniowym. Zapowiada się ciekawie, pomyślałem. Nie dość, że ambitnie, to jeszcze sporo pracy się szykuje. Cóż – zacząłem od początku, co by od razu zbyt wiele zaległości nie mieć (w końcu po wakacjach najwięcej gorliwości jeszcze). Byłem w sobotę w czytelni i przesiedziałem tam o wiele za długo, jak na mnie ;p Póki co – czytam, czytam, czytam.

Jestem na III roku. Już niedługo chcę przeciąć połowę czasu przeznaczonego na rozeznanie drogi życiowej i przygotowania się do kapłaństwa. Zacząłem studium teologii. Nie ukrywam, że jest to bardziej fascynujące – w końcu coś konkretniejszego niż te filozoficzne. Teologia moralna, dogmatyczna, fundamentalna, patrologia, Stary i Nowy Testament no i oczywiście nieśmiertelna łacina (jeszcze kilka miesięcy). Mam spoko mieszkanie, fajny kurs i znośne wyżywienie. Ogólnie – nie narzekam. Z Bożą pomocą.

Zmienił się prefekt mojego kursu i tym samym zmieniła się nieco atmosfera na kursie (z kolegami z mojego roku). Postanowiłem postawić wszystko na szczerość i jeszcze większe zaangażowanie w otwartość w tym gronie. Poza tym, muszę zacząć z dystansem roztropnym patrzeć na to, co się dzieje. Z jednej strony chcę się angażować w życie seminaryjne, co by było choć namiastką Królestwa, które mamy na ziemi budować, a z drugiej chcę wieść życie ciche i spokojne, ładując akumulatory. Jestem jednak pozytywnie nastawiony do tych Dwunastu różnych kolesi, z których każdy jest inny i nigdy wszystkim na raz się nie dogodzi ;-).

We wtorki jeżdżę na praktyki pastoralne do DPS na Syreny. Mieszkają tam ludzie starsi, schorowani, czekający na śmierć. Póki co byłem raz i poznałem głownie towarzystwo przychodzące do kaplicy. Cóż, wolałbym świetlice albo oratorium dla dzieci, ale jak mają być starsi – damy radę. Z Bożą pomocą.

Niezmienialną praktyką cieszy się tradycja wyjść czwartkowych, podejmowanych z powszechnym entuzjazmem. Bardzo lubię te wyjścia. I tu mały wkręt: ostatnio zostałem trochę „oskarżony”, że wmsd nie traktuję do końca jak „domu”, a po wyznaniu, że lubię wychodzić z seminarium już w ogóle zostanę „spalony na stosie”. Otóż kocham seminarium, ale uwielbiam z niego wychodzić, by móc np. spotkać się z kumplami, posłuchać muzyki w empiku, przejść się ruchliwą Świętokrzyską albo wyskoczyć na kebaba z takim jednym z Ursusa. Dzięki wszystkim, którzy o mnie pamiętają… Tak więc – czekam na kolejne wyjście czwartkowe.

Od dzisiaj prowadzę nowy Kurs lektorski. Zakres: liturgika. Chciałbym bardzo zafascynować liturgią tych chłopaków, kandydatów na lektorów. Mam idealistyczne plany – jak zwykle. Mam nadzieję, że chociaż połowę uda się zrealizować. Z Bożą pomocą.

A tak poza tym, czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy nagle przyjdzie??

Come back

2010-10-03T00:54:00.000-07:00

Wakacje dobiegły końca. Wróciłem do seminarium. Wprowadzka do odmalowanego pokoju, nowy człowiek w mieszkaniu, rekolekcje, które ledwie się skończy, wpadliśmy w wir nowych wieści obwieszczających zmiany organizacyjne w zakładzie.

Każda podróż wakacyjna daje kolejną porcję przemyśleń i doświadczeń. Wyjątkowy czas koncentracji i zachwytu nad obcym, odmiennym czasem, niecodziennym. W samym tylko lipcu byłem na kolonii w Czarnej Górze (last minute, last time), w Parafii, w Kołobrzegu (super odpoczynek i niezapomniane zachody słońca) i na działce (5 dni nic-nie-robienia). Sierpień trochę spokojniejszy: kolonia z Parafii (kameralnie, ale fajnie), dyżur w Parafii (naprawdę lepiej niż w zeszłym roku - pierwsze koty za płoty) i kurs duszpasterski w Zakroczymiu. Niesamowite! Życie… Spotkania, wyjazdy, rozmowy, wypady, dyscyplina w regularnej modlitwie i spotkaniu z Tym Wyjątkowym.

Większość planów wypaliła. I to bardzo dobrze. Kilka nie wyszło, jak choćby wyjazd do Czerni. Cóż – może następnym razem. Zdałem sobie ostatnio sprawę, że to nie jest tylko tak, że to JA wyjeżdżam z kimś, JA organizuję kolonie. Prawdą jest też, że JA wiele zawdzięczam ludziom, z którymi mogłem spędzać mniejsze czy większe fragmenty wakacji. Praca z młodzieżą wiele pokazuje, dzieci jak zwykle wymagają. Człowiek musi się przełamywać.

Skrótowe urywki wspomnień z lata

Tych z Ursusa długo będę pamiętać (może kiedyś jeszcze powtórzymy nocne kino akcji).

Jednak super czas przygód i najlepszego czasu formacji się skończył i czas wrócić do formacji w seminarium :-)

Rekolekcje na start bardzo ciekawe. Sporo na temat adoracji i motywacji powołania. Tematy zawsze aktualne. Wziąłem się też za najnowszą książkę od x. Arkadiusza. Być mężczyzną (Larry Richard, wyd. św. Wojciech) to niezwykłe omówienie najistotniejszych spraw w strategii duchowego rozwoju faceta. Inspirująca do działania, głębokiego współczucia i spójnej osobowości, a przede wszystkim – zrozumienia tajemnic męskiej duszy. Polecam każdemu!

Poza tym, zdałem sobie sprawę z bardzo oczywistego faktu. Mianowicie, że jestem cenny w oczach Boga… O nic więcej nie muszę się już martwić -szkoda czasu. Mocne doświadczenie. Nieopisywalne. Tajemnicze. Bezcenne!

Mogę mieć w seminarium komórkę. Kilka chwil zastanawiałem się czy o tym pisać. Ale cóż – uważam, że nie jestem uzależniony od telefonu, który zawsze można przecież wyłączyć. Tak na serio, to jestem dostępny do 21.

Drzewo krzyża surowe

2010-09-14T14:55:00.000-07:00

Co dla mnie znaczy krzyż?

Dwie belki, często oświetlone i okadzane, bardzo często zostawione w ciszy, cierpliwie czekające na tego, kto zechce je ucałować.

Izraelici szemrali przeciw Bogu. To było początkiem działania Złego, który tak podsyca nasze patrzenie na rzeczywistość, abyśmy zobaczyli tylko zło, słabość i brak. Przestaję być cierpliwy, łatwo wpadam w gniew, z jednej strony czuję się zraniony, a z drugiej chcę kąsać; zamykam się na ludzi i na Niego.

Dla nich (i dla nas, kilka pokoleń później) Bóg daje podobny znak - Dzewo. Najpierw zawisa na nim miedziany wąż, na którego spoglądający odzyskiwali zdrowie. Później wykorzystał inne Drzewo - Drzewo krzyża. Nie zawiesza już na nim węża, ale Syna. Kto spojrzy na to Dzewo odzyskuje życie wieczne. Jest to tym samym moc do przerwania tajemncizego szemrana, oddzielenia się od Boga, innych i samego siebie.

A nie jest łatwo spojrzeć w górę, na Drzewo, odrywając wzrok od ziemskich problemów i tułaczek. Będę się chlubił tylko z moich słabości... Tobie ufam i bać się nie będę...

Na każdym krzyżu są słabości i problemy - każdy je ma. Dziś krzyż zostaje podwyższony. A co z moim krzyżem, który dostałem od Chrystusa? Czy ja potrafię go podwyższyć? Spójrz, oto krzyż, który mi dałeś - z wszystkimi słabościami i talentami, które otrzymałem.

Stat crux, dum volvitur orbis! Krzyż stoi, podczas gdy świat się kręci. Ten sam od 2 tys. lat. Zawsze były z nim problemy, zawsze dla jednych był głupstwem, dla innych powodem do pośmiewiska, a dla jeszcze innych znakiem przynależności do Mistrza. Od zawsze kojarzony z cierpieniem, męką i znakiem zwycięstwa tegoż Mistrza, Chrystusa. Wiele wydarzyło się przez wieki: wojny, narodziny dzieci, prześladowania, udzielanie sakramentów, tortury, nieustanna liturgia odprawiana na kuli ziemskiej, demaskowanie siebie, klęski żywiołowe... A on stał niewzruszenie.

Wiele zmienia się w moim życiu, a on stoi niewzruszenie...

Nie sposób pominąć problemu krzyża z Krakowskiego Przedmieścia. Wiele felietonów już o tym powstało. Ja chciałem dodać tylko jedno. Przy Krzyżu - tym na Golgocie i tym przed Pałacem Prezydenckim znajdują się 3 grupy. Dwie krzyczą - jedni za, drudzy przeciw. Podobnie jak na Golgocie, jest i trzecia ekipa. Ludzie wierzący. Oni nic nie mówią, nie są nawet obecni fizycznie. Nie walczą o dwie belki. Walczą o wierność Krzyżowi, a raczej Chrystusowi, w codzienności. Tej grupie jest najtrudniej. Nie są pewni siebie, że wygrają. Patrzą z ufnością,, że dadzą radę żyć jak ludzie - ze swoimi słabościami i talentami, w obronie wartości, za któe warto umrzeć.

Siła przebicia

2010-09-13T09:01:00.000-07:00

JP2: W jaki sposób człowiek, zwłaszcza młody, musi być silniejszy od warunków? Żadne warunki nie potrafią go wytrącić. On potrafi się przez te warunki przebić. Wiem, że ta siła przebicia bywa czasem rozumiana jako, powiedzmy, talent kombinowania, ale jest taka siła przebicia, która tkwi w człowieku i wynika z jego wartości, i wobec której wszyscy muszą zamilknąć.

Jest taka siła, taka siła przebicia!

Wiele słyszy się w Kościele o pokorze i skromności. A równoczesnie wiele polityki oglądamy na tej samej scenie Kościoła Chrystusa. Wyszedłem ostatnio w sutannie przed Pałac. Facet, który nas zaczepił, pytał prowokacyjnie czy widzimy w Kościele duchowego przywódcę, na miarę Wyszyńskiego albo Piłsudskiego. Dalsza dyskusja skłoniła go do zapytania, czy my chcemy mieć wpływ na to, co się dzieje w Kościele, będąc szarymi, zwyczajnymi czarnymi.

Ciekawa to dyskusja i mimo wszystko wartościowa. Próbowaliśmy spokojnie wytłumaczyć, że autorytetem duchowym jest ksiądz, który porządnie udziela sakramentów, gorliwie się modli i po ludzku jest z ludźmi. On twierdził, że sami nic przy tym nie zdziałamy, a owieczki wolą mieć poczucie bezpieczeństwa przy odważnym pasterzu. Co to znaczy być odważnym pasterzem? Czy można przy tym zachować pokorę, skromność autentyczną? A może jest to po prostu krzykacz, wrzeszczący i robiący to, na co akurat lokalna społeczność ma ochotę usłyszeć? A siła przebicia ma być silniejsza od warunków...

W życiu kleryka jest różnie. Bardzo mi się podoba to ubogie, a jednak bogate zdanie, będące najlepszą odpowiedzią na pytanie jak żyje kleryk :-) . Można się nie wychylać i robić tylko swoje. Można być z kolei nad-aktywnym, zaciekle broniącym swojego zdania i w konsekwencji narażając się na: niezrozumienie, wykorzystanie etc. Można też po prostu leserować... Talent kombinowania.

Widać to na wyjazdach kolonijnych, w pracy na parafii, współpracy seminaryjnej. Swego czasu myślałem: za rok nie będę się tak angażował, koniec z wyjazdami, na których odwalam całą robotę. Ale czy po to powołał mnie Pan? A siła przebicia tkwi w człowieku i wynika z jego wartości...

I tu pojawia się termin siła przebicia, czyli zachowanie odpowiednich proporcji, dystansu i poziomu zaangażowania. W gimnazjum wpadła mi w ręce książka o tym tytule - chyba jedna z pierwszych w rodzaju poradników życiowych (zaraz po 7 nawykach skutecznego...). Psychologia w książce i oklepane przykłady nie zawsze przekładają się na życie. A siłą przebicia trzeba wykazywać się na co dzień. Biorąc pod uwagę swoje mozliwości, ograniczenia, czas znajomości no i oczywiscie plany Boże odczytane na modlitwie. Wobec tego wszyscy muszą zamilknąć... Z tej perspektywy wszystko jest już jasne: jak bardoz się angażować, na ile być z drugim szczery, na ile sobie mogę pozwolić i jak bardzo muszę walczyć, aby to osiągnąć.

A jak wygląda sprawa siły przebicia u młodych? Najczęściej to kombinowanie. Niestety. Polak słynie - z wielu rzeczy - z nieuczciwości, pracy przy najmniejszym zaangażowaniu. Szaleńców, gotowych poświęcać się dla innych jest u nas jak na lekarstwo. A może w Polsce prawdziwe talenty i autentyczne społeczniaki nie mogą się "przebić"?

Dziś zaczynamy Święto. Dla mnie bardzo ważne...

cdn...

Pierwsza miłość

2010-09-01T11:35:00.000-07:00

Fota z obłóczyn

Proboszcz przedstawia na Mszy św. nowego wikarego, dodając takie albo podobne zdanie: Witamy nowego wikariusza, jest młody, zapał jeszcze jest, ma na pewno sporo nowych pomysłów, gorliwy bo to jego dopiero druga parafia.

Zawahałem się. Czy pełnia kapłańskiej gorliwości jest tylko i wyłącznie z powodu młodości, świeżości po Święceniach?

Czy w życiu kleryckim też można mówić o świeżości - bo to tuż po przyjściu do seminarium, pełnia idei i dobrych chęci? Jeśli tak, to znaczy, że istnieje coś takiego jak kleryckie wypalenie.

Widzę w sobie, że wiele moich idei uległo przemianie. Wiele z nich spłyciłem, czyniąc je bardziej życiowymi - czasem tylko z pozoru. Chodzenie w sutannie to pierwszy wyraźny znak.

Spotkałem się ostatnio z kumplem (19 lat, idzie do Redemtorystów). Jechaliśmy zwrócić złe naboje do pióra i wybrać mu walizkę na wyjazd. Odruchowo schowałem kolaratkę. W sklepie przecież niekoniecznie trzeba się rzucać w oczy - pomyślałem. Do porządku przyprowadził mnie Piotrek. Cóż, dostałem tę sutannę po coś. To nie jest tylko strój przebierańczy. Wstydzisz się? - zapytał...

Zobaczyłem siebie kilka lat temu. Jak będę miał koloratkę, z radością będę w niej zawsze, pełno będzie we mnie entuzjazmu z tego, że przygotowuję się do kapłaństwa. Teraz, emocje opadły. Przyszło życie.

Chcę jak najczęściej powracać do tych pięknych idei, planów, marzeń, pomysłów, aspiracji. Nawet, jeśli to czasami nie jest łatwe.

Swoją drogą, już chyba jestem zmęczony tą pracą w parafii. Może przemęczenie, może poczucie niepotrzebności, może magazyn cierpliwości już się wyładował... Sam nie wiem...

Kurs Duszpasterstwa Trzeźwości

2010-08-28T13:33:00.000-07:00

Wróciłem z Zakroczymia. Tygodniowy kurs w Ośrodku Apostolstwa Trzeźwości to super sprawa! Pierwszy stopień; w przyszłym roku drugi - z certyfikatem. Naprawdę ciekawe wykłady, doświadczeni ludzie i atmosfera wśród kleryków - przegląd alumnatu polskiego xD Fajni ludzie, trzeźwo patrzący na świat i wędrujący przez swoje powołanie z Panem. Rozmowy z wieloma z nich bardzo mnie umocniły. Cóż, może w przyszłe wakacje skorzystam z któregoś zaproszenia w odległe strony sąsiedniego seminarium ;d

A tak poważnie to poznałem, na czym polega uzależnienie, głownie alkoholizm i w jaki sposób reagować, gdy przyjdzie alkoholik albo osoba z jego najbliższego otoczenia. 95 % alkoholików nie ujawnia się w społeczeństwie jako uzależnieni. Natomiast samych uzależnionych jest w gruncie rzeczy niewielu. Ogromną rzeszę stanowią natomiast osoby pijące ryzykownie - one wyrządzają więcej szkód i są nieprzewidywalni. Większość osób z tym problemem potrafi się na tyle dobrze zamaskować, że ich problemy życiowe wiążemy z różnymi sprawami, tylko nie z alkoholem... Uzależnienie to wierzchołek góry lodowej: pijani kierowcy, rozboje, wypadki w pracy, budżet strat, zerwanie więzi, złe towarzystwo, samobojstwo, bezrobocie i w końcu: utrata zbawienia. I to jest główny powód (paradoksalnie najrzadziej zauważany) dla którego księża winni tym ludziom jeszcze gorliwiej pomagać.

Chcąc czy nie, styl podejścia do alkoholu odniosłem także do siebie. Wiem, że w tym miejscu nie jest bezpiecznie pisać o wszystkim, a więc nie będę opowiadał wszystkiego. Jedno jest pewne - przekonałem się, że jako ksiądz nie ma dla mnie picia towarzyskiego - regularnie do obiadu. Picie ryzykowne, szkodliwe no i uzależniające to stopnie wtajemniczenia dla ludzi, którzy nie decydowali się podjąć ducha ofiary!

W najbliższym czasie wrzucę linka do skryptu z wykładów, na które już dziś namawiam moich braci alumnów :]

Im wyższa góra, tym piękniejsze widoki

2010-08-16T03:15:00.000-07:00

Wakacje toczą się w zawrotnym tempie. Kalendarz pęka w szwach. W końcu czas na nadrobienie zaległości towarzyskich i odświeżenie starych kontaktów. Piękny czas. Tylko gdyby tak temperatura opadła o kilka kresek byłoby już zupełnie bosko.

Długo nie pisałem. Nie skłamię, gdy powiem, że nie było czasu. Wróciłem z kolonii w Poroninie z dziećmi ze swojej parafii. Było super! Kameralnie, ale bardzo fajnie - o! i wyszło hasło kolonijne :p Wiele przemyślałem na tym wyjeździe, tym bardziej, że przed kolonią byłem trochę zmęczony i do końca wypoczęty tam nie jechałem. Tymczasem kadra kontaktowa, towarzyska i skora do współpracy; dzieciaki - fajne, jak zwykle, choć trudne - jak zwykle. Ale dość wytrzymali - Morskie Oko - dystans: 2 h. Pogoda dopisała, nowe wyzwania podjęte, z niektórych udało się zrobić prawdziwych mężczyzn i doświadczenie się pogłębiło.

Kawa w ekskluzywnym zajeździe
W tle - dziki dzik

W między czasie Przemienienie Pańskie. Panie, dobrze, że tu jesteśmy, pomyślałem za Apostołami. Na kolonii ma się po kilku dniach ciekawe doświadczenie: dzień z nocą trochę się zamazuje, a tuż po przebudzeniu zaczyna się nowy dzień - nowe nieoczekiwane sytuacje i radosne problemy tuż po otwarciu drzwi od pokoju. Rano tak sobie myślałem: co też dzisiaj się wydarzy, kto pierwszy przyjdzie z narzekaniem albo z litanią 100 pytań do wychowawcy. W życiu jest jak w górach - zawsze powtarzałem. Codziennie nowe, niepowtarzalne wędrówki, nieoczekiwane sytuacje, trud, znój i radość, no i najważniejsze: każdego dnia na nowo trzeba się przemieniać...

Teraz tydzień pracy w parafii. Zapraszam do kancelarii ;p
Wczoraj spotkanie klasowe. Długo oczekiwane! Fajnie w końcu spotkać się prawie w całym składzie na raz. Większość nic się nie zmieniła. Powspominaliśmy najfajniejsze aspekty KZE. Lekcje pol, niem no i oczywiscie nasza wychowawczynia to już legendy, które żyć będą jeszcze dłuuuuugo :D
Na pytanie, kto jest zadowolony ze swoich studiów, czułem się dumny mogąc podnieść rękę...

Spotkanie klasowe 20:00-23:59

5 dni na działce

2010-07-30T13:45:00.000-07:00

Wróciłem z działki. Wypocząłem - rozleniwiłem się, poczytałem - na słowo honoru, filmy pooglądałem - po nocach, popisałem - troszkę. Ale było fajnie.

Jutro zaczynam kolonię. Dopiero się zacznie... Jadę do Poronina.

Morze było. Veni, vidi... ODPOCZĄŁEM :)

2010-07-24T04:29:00.000-07:00

Zachód słońca z pierwszego dnia

Wszystko, co fajne - szybko się kończy. Dziś rano wylądowałem PKS na Zachodnim, gdzie skończyła się moja wyprawa nad Morze, po ośmiu latach, jak to już wszyscy dodają ;) Bardzo jestem zadowolony! Zgrabnie połączyłem wypoczynek, rekolekcje i poznanie trochę świata.

Droga na Zachodni. Zaczyna padać. Dochodzę na Dworzec - leje. Pieknie, pomyślałem, ale to nic - nic mi nie zepsuje humoru, że jadę!

Niesamowity jest dojazd na Wybrzeże. Jedziesz busem pośród pól i wąskich dróg i zastanawiasz się, czy przypadkiem nie wjechałeś w ślepą uliczkę, po czym staje przed oczami bogaty w turystyczne kąski Kołobrzeg! Zupelnie inaczej niż poludnie kraju, gdzie już długo, długo przed kwaterą można podziwiać pagórki, górki i brdy.

Tu mieszkałem
- miałem klucz do pokoju i do wejścia
- full wypas

Dojechałem. Spałem w domu Felicjanek, w budynku xx. emerytów. Piękny apartament, miłe towarzystwo zakonnic i sąsiedzi, którzy nie hałasowali po nocach ;p

Fragment mojego pokoju

Pojadłem ryby z frytkami, przejrzałem tegoroczne trendy pamiątkowe i jak podpowiada nowa tradycja, nabyłem nową koszulkę. Tak na marginesie, ryb to mi już na razie wystarczy :) Gofry dobre jak zwykle w takich miejscach (tylko w jednym miejscu bita śmietana była taka nijaka). Kebab też był, podkreślam ku uciesze takich jednych z U-R-S =)

Widoki ze statku

Zachody słonca pięęęęekne. Od razu przypominał mi się baner mojego bloga. Tak się zastanawiam, że tak piękne zachody to tylko skutek uboczny stworzonego przez Pana dnia! Na czym polega więc jego wyjątkowość? Człowiek go dostrzegł. Gdyby tak umieć zachwycić się innymi skutkami ubocznymi dzieła stworzenia... Księżyc, ulewa, piasek, upał...

Raz wybraliśmy się na rejs statkiem. Wiking nie śmigał wprawdzie na morskich falach jak na Piratach z Karaibów, ale byl to zalążek radości pływania. No i zachód slonca widzi sie inaczej. To zawsze ciut bliżej... Chyba trzeba by kogoś wyciągnąć i zrobić patent żeglarski albo przynajmniej swobodnie pożeglować w przyszlym roku. Wypływasz i czujesz się wolnym człowiekiem.

Zdjęcie podobno nijakie
- mnie się podoba :)

To było niesamowite doświadczenie - planować dzień, spotkania, wyjścia dopiero rano, na spokojnie, czy to przez facebook'a czy z pogodą za oknem. Idziesz przez plażę i "martwisz się" tylko o to, żeby zdążyć na 17.oo na Mszę św. do Katedry.

Na wyjeździe skończyłem czytać Tajemnice męskiej duszy, bardzo interesująca, wiele rzeczy wyjaśniająca. Napiszę o niej wkrótce. Zapomniałem powiedzieć, że caly czas miałem laptopa z netem, więc nie tylko bylem na bieżąco z nowinkami na facebook'u, ale też codziennie wrzucałem nowe foty.

Miałem możliwość chodzenia na Mszę św. do Bazyliki Kołobrzeskiej - piękna i dostojna świątynia, prosta w środku, a jednak doniosła. Poznałem trochę tamtejszego prezbiterium i braci alumnów :) Zwyczajni i wartościowi ludzie. Bracia... (?)

10 przykazan szczęśliwego człowieka
- będzie co studiować jak zdejmę sutannę :)

Doszedłem do kilku wniosków na tym wypoczynku. Przede wszystkim stwierdziłem, że wyjazd nad Morze po 8 latach to trafiony pomysł! Trzeba odświeżać ciekawe miejsca. Po całym roku pracy, studiow, zabiegania, zaczytania i dogadzania każdemu na wyjazdach, tydzień spędzony na 100% odpoczynku jest naprawdę świetną sprawą (krzywiłem się, jak co jakiś czas widziałem gdzieś w pobliżu kolonię).

Więcej zdjęć tutaj.

Odpocząć...

2010-07-18T09:50:00.000-07:00

Wakacje trwają. Kolonia minęła, dyżur w parafii zaczęty - teraz czas wyjechać i odpocząć! Jadę do Kołobrzegu. Nie byłem tam wieki temu (ostatni raz to chyba z 8 lat temu, jeszcze z rodzicami).

Nigdy nie lubiłem wyjeżdżać na północ kraju. Leżenie na plaży, wciąż te same deptaki i ryby z ośćmi nie wyryły w mojej pamięci dobrych wspomnień. Dziś jednak cieszę się, że tam wracam. Może potrzeba trochę się zatrzymać? Może trzeba po ludzku odpocząć? Może trzeba gdzieś wyjechać samemu, bez ferajny? Cisza i halas morza...

Tak czy siak, to będzie wspaniały tydzień! Jak mi się uda to coś napiszę w trakcie.

Widzicie ten image? Jak zakładałem bloga nie chcialem, aby był poświęcony Bogu. Nie chciałem, aby z góry był zaklasyfikowany do działu: religijne katechezy. Jak jest naprawdę - sami ocenicie. Spodobał mi się widok zachodzącego słońca. Na pierwszym planie Chrystus, który patrzy z wysoka i... mówi... wciąż mówi. A jaka jest moja odpowiedź na Jego wołanie? Życie pokazuje różne modele moich decyzji - o części z nich wciąż piszę. Na Twoje słowo zarzucam sieci. Codziennie od nowa, mimo upadków albo przynajmniej potknięć, mimo radosnego słońca i groźnych grzmotów.

Nie mogę się już doczekać jutrzejszego zachodu słońca....

Poza tym, wczoraj doszedłem do ciekawego wniosku, że mam wokół siebie naprawdę spoko ludzi. Nie będę ich tu wymieniał - zapomnijcie! - ale uświadomienie sobie tego faktu dodaje radości!

Niech moc bedzie z Wami!

Jak podaliście adres to może doczekacie się pocztówki :)

Czarna Góra forever!

2010-07-04T12:46:00.000-07:00

Jestem na kolonii w Czarnej Górze. Minął półmetek, a ja jestem z niej szczęśliwy :D

Serio! Pogoda dopisuje, dzieciaki znośne (no dobra, nawet bardzo fajne, ale lepiej ich za bardzo nie zachwalać), kadra zgrana etc... Gospodarze znani od trzech lat - sprawdzone miejsce.

Wczoraj byłem w dolinie Pięciu Stawów. Piękne widoki, niesamowite doświadczenie wielkości Boga i własnej małości. To kolejna okazja, żeby sobie zdać sprawę, jaki jestem mały wobec tego, co zaplanował Pan. Widząc wielkość gór pomyślałem: Zaprawdę, święty jesteś Boże, Źródło wszelkiej świętości.

Pierwszy raz wyjechałem z inną parafią (tzn. na kolonię, na której ja nie znam ludzi, a oni znaja się wysmienicie). Muszę powiedzieć, że także na to nie mogę narzekać. Dzieciaki były zgrane i otwarte - niezapomniane chwile nocnych seansów, rozmów etc...

Spacery po wzgórzach nie tyko poprawiają kondycję, ale skłaniają do refleksji nad sobą i życiem.

W obliczu trudów na szlaku skuteczniej ocenić codzienne niepowodzenia.

Na szlaku łatwiej wytyczyć sobie nowe szlaki do pokonania tuż po powrocie do domu.

Galeria

Chociaż to nie Bieszczady... ;p

Koniec roku!!

2010-06-23T02:19:00.000-07:00

Nareszcie nadszedł ten upragniony moment!
Niektórym gratuluję dobrych ocen na świadectwie, innym - pomyślnie wypełnionych indeksów :)

To już lato...

2010-06-21T00:53:00.000-07:00

Zbliżają się wakacje. Wczoraj było spotkanie przedkolonijne rodziców z pewnej parafii... Pomimo różnych emocji i napięć towarzyszących organizacyjnym, zagmatwanym sprawom tejże kolonii, doszedłem do wniosku, że NIC / NIKT nie popsuje mi humoru wyjechania z dzieciakami na wakacje. Widziałem swoją grupę - wydaje się fajna, więc na pewno będzie fajnie. Na spokojnie zacząłem patrzeć na wieczny bałagan w kierowniczym segregatorze, nieskserowane ostatnie papierki, ustalenia odłożone na ostatnią chwilę. Po raz kolejny przekonałem się, że dystans jest najważniejszy...

Dziś owieram naszą-klasę i czytam maila: "Chłopie, kończy się definitywnie rok akademicki i zaczynają się wakacje!!". Pojutrze lato :-) Dziś przedostatni egzamin - etyka.

Ciekawa chwila: jeszcze 9 miesięcy temu z drżeniem patrzyłem na trudny rok w seminarium: sutanna, monizm, więcej obowiązków to tylko niektóre wizje, które przytłaczały człowieka. A dziś? Wylatuję z gniazda na wakacje. Czy formacja przyniesie owoce? Okaże się już za tydzień.... :)

Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie

2010-06-16T23:56:00.000-07:00

To fragment Pieśni Symeona, odmawianej w czasie Komplety – wieczornej modlitwy brewiarzowej. Każdego dnia wieczorem dziękuje się w niej za miniony dzień. Jest to nie tylko podsumowanie dnia, lecz podsumowanie życia i przygotowanie do śmierci, która nadejdzie nagle.

Wczoraj uderzyła mnie myśl: czy ja naprawdę dziękuję Panu za miniony dzień, przeżyte chwile, napotkane doświadczenia etc.? Czy moje oczy ujrzały zbawienie, które Pan mi przygotował? Czy chce mi się jeszcze zadziwić się tym, co mi pokazuje?

Zbliżcie się do Pana, a On zbliży się do was. Zauważyłem, że im bardziej walczę o Pana, On obdarza mnie łaską i pokazuje mi się wyraźniej – którędy mam iść, żeby było OK. Otwiera mnie na ludzi, zmienia mnie i moje pomysły.

Są powody, aby dziękować:

• Za dobre i bardzo dobre oceny w ostatnim czasie
• Za środowisko, w którym jestem
• Za superiora, z którym mieszkam
• Za to, że znajduję czas na lody z siostrą
• Za talenty, które mam
• Za słabości, obawy i gniew
• Za te kolonie, na które jadę
• Za trudnych ludzi, którzy stają przede mną i kłócą się ze mną, z pewnością w jakimś celu
• Za sutannę, która nie pali, a przyobleka mnie w nowego człowieka
• Za serce, które choć trochę staje się podobne do Jego Serca

Końcówka sesji

2010-06-16T12:23:00.000-07:00

Ostatnio nie było czasu spokojnie przysiąść i popisać. Tyle się działo. Sesja to niewątpliwie najgorszy okres na studiach – i w seminarium! Przynajmniej dla mnie. Sporo egzaminów, no i każdemu trzeba poświęcić trochę czasu. Na szczęście widać już koniec tego mrocznego, a w dodatku wyniki całkiem pozytywne – myślałem, że będzie gorzej. Stąd też moja radość rośnie! Za tydzień o tej porze będę na pizzy :-).

Wkrótce wakacje i pierwsze wyjazdy kolonijne. Ogólnie rzecz biorąc, strasznie się z nich cieszę. Wiem, że nie odpocznę, ale przynajmniej zmęczę się na swój, inny sposób! Wszystko jest lepsze od kucia. Wszystko podopinane na ostatni guzik, pozgłaszane, zaplanowane. Pieniądze się znalazły, dzieci napływają, rodzice ufają, a ks. prob. jest zadowolony – jak twierdzi.

Czuję jednak, że coś wymyka się spod kontroli, zwłaszcza z pierwszym wyjazdem. Skład kadry w większości ten sam od 2 lat (no właśnie – tutaj dochodzimy do zgrzytu i nieporozumień). Zapowiedziałem, że to już ostatni raz jadę z tymi ludźmi. Chyba potrzeba zmian, skoro coś nie gra i coraz częściej dochodzi do nieporozumień, sprzeczek, oburzenia… Jestem najmłodszy w tym gronie (tak naprawdę nie pierwszy raz!). Coraz częściej czuję, że jest to argument, żeby nie traktować mnie do końca na serio. Strasznie mnie to wkurza! Tylko co, gdy okazuje się, że ja miałem rację?

Myślałem sobie wczoraj jak to pięknie będzie wyjechać nad Morze w sierpniu. Urokliwe miejsce, dom nad samą plażą (podobno) i słodkie lenistwo. Nie byłem w Kołobrzegu od 8, może 9 lat. Góry kojarzą mi się tylko z koloniami. A oto okazja powrotu nad Bałtyk! Nie mogę się doczekać! Może ktoś tam będzie w drugiej połowie lipca? :-)

Tymczasem spokojnie odliczamy do zakończenia roku. Odliczasz ze mną???

2010-06-12T00:39:00.001-07:00

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko - W tym seminarium mieszkał...

2010-06-05T10:57:00.001-07:00

Przekraczając seminaryjną furtę, idziemy korytarzami, po których chodził kleryk Jerzy, uczymy się w tych samych salach, w których studiował przyszły Męczennik, modlimy się w kościele, w którym przygotowywał się do Święceń zwyczajny Kapłan…

Alfons Popiełuszko przychodzi na świat 14.09.1947 r. w Okopach, w Białostockiem. Wychowuje się w skromnej rodzinie, jako syn Władysława i Marianny. Od dzieciństwa kształtowane są w nim wartości religijne i potrzeba życia sakramentalnego.

Po maturze wstępuje do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie (24.09.1965 r.). Tu zmienia imię – z Alfonsa na Jurka. Jak wspominają koledzy kursowi, był zwyczajnym klerykiem, życzliwym kolegą. Zawsze można było na niego liczyć: czyścił buty, przynosił śniadanie, starał się sumiennie przykładać do studium, a przed snem śpiewał Godzinki ku czci NMP.

Będąc na drugim roku zostaje wcielony do jednostki specjalnej Ludowego Wojska Polskiego w Bartoszycach. Ma odwagę odmówić dowódcy, gdy ten zakazuje mu modlić się na różańcu. Bierze udział w zakazanych wspólnych modlitwach z klerykami. Jak się zwierzał, w czasie odbywania kar, modlił się za swoich prześladowców.

28 maja 1972 r. w Katedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie, diakon Jerzy przyjmuje święcenia kapłańskie z rąk Prymasa Wyszyńskiego. Do świeżo wyświęconych kapłanów Prymas mówi: Idziecie w teren bardzo pracowity, gdzie trzeba będzie włożyć ogromnie dużo wysiłku, poświęcenia i ofiary. Życie wasze nie będzie miękkie.

Ksiądz Popiełuszko odprawia Mszę świętą prymicyjną w kościele w Suchowoli. Na obrazku pamiątkowym umieszcza cytat z Ewangelii wg św. Łukasza: Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc.

Pracuje w Ząbkach, w Aninie i na warszawskim Żoliborzu. Z powodu słabego zdrowia zostaje nominowany na duszpasterza lekarzy i pielęgniarek. Sprawował Msze święte dla strajkujących robotników w Hucie Warszawa. Jak przyznają koledzy, nie był gwiazdorem, bo i orłem nie był. Nie rwał się do głoszenia kazań i wystąpień publicznych, był skromny, choć po jakimś czasie znany. Rozgłos przyniosły mu comiesięczne msze święte za Ojczyznę, odprawiane w kościele św. Stanisława Kostki. Jeden z księży powiedział wtedy księdzu Jerzemu: Słuchaj, ty jesteś mały papież, a ten plac będzie nazwany twoim imieniem...

Podczas jednej z tych mszy, za zgodą władz kościelnych, przeprowadził egzorcyzm wypędzający zło z Ojczyzny, Kościoła i świata, podczas którego zwrócił się do wiernych o modlitewne wsparcie.

19 października 1984 r. odprawia ostatnią Mszę świętą w bydgoskiej parafii Polskich Braci Męczenników. W czasie rozważań bolesnych tajemnic różańca mówi słowa, które uważane są za jego duchowy testament: Módlmy się, byśmy byli wolni od lęku, zastraszenia, ale przede wszystkim od żądzy odwetu i przemocy. W czasie powrotu do Warszawy, nocą, zostaje uprowadzony i zamordowany przez funkcjonariuszy Departamentu MSW…

Uroczystości pogrzebowe celebruje Prymas Polski Kardynał Józef Glemp, Arcybiskup Metreopolita Warszawski i Gnieźnieński, biskupi i kapłani wraz z kilkuset tysiącami wiernych z całej Polski. Na mocy specjalnego Dekretu, ks. Popełuszko zostaje pochowany przy kościele św. Stanisława Kostki.

Jeden z księży wspomina: Jurek cierpiał na niską krzepliwość krwi. Podczas jego operacji modliliśmy się, aby swoją krew przelał jako męczennik… Personel Szpitala Ginekologicznego występuje do Prymasa Polski z pisemną prośbą o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego ich kapelana. Kardynał Glemp najpierw powołuje Komisję Historyczną celem zebrania i oceny materiałów dowodowych, a w 1997 r. inicjuje etap krajowy procesu beatyfikacyjnego. W czerwcu ur. zostaje złożone Positio super martyrio Servi Dei Georgii Popiełuszko w watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do dyskusji teologicznej.

W maju 2002 r. kard. Joseph Ratzinger, odwiedzając grób ks. Jerzego, wpisuje w księdze pamiątkowej następujące słowa: Niech Pan błogosławi Polskę, dając jej kapłanów w duchu ewangelicznym Popiełuszki.

Na zakończenie tegorocznego dnia otwartego w seminarium, arcybiskup Kazimierz Nycz odsłania tablicę pamiątkową ku czci bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Padają przy tym wymowne słowa skierowane do alumnów: (...) żebyście wiedzieli, że w tym domu mieszkał kleryk, który - będąc księdzem - umarł za wiarę. Żebyście wiedzieli, że w tym miejscu można się przygotować do świętego kapłaństwa. On dobrze się do tego przygotował...

Wiara w człowieka i codzienne przygody

2010-06-01T09:38:00.000-07:00

W niedzielę po raz kolejny można było się przejść po Mieście Miłosierdzia (Krakowskie Przedmieście). Ciekawa inicjatywa łącząca ludzi dobrej woli, wolontariuszy, stowarzyszenia i fundacje pomagające ludziom. Tak wiele zależy od człowieka, który - jeśli tylko chce - może dać coś z siebie, wyjść do innych, zaoferować przede wszystkim swój jakże cenny czas. Pieniądze to sprawa drugorzędna - sam się o tym przekonałem.

Fajnie było zobaczyć starych znajomych, a jeszcze fajniej zobaczyć, że każdy z nich wciąż się angażuje w życie. To dodaje power'a i wiary w człowieka. Przy okazji odnowiłem trochę zaniedbanych znajomości. Marsz dla Życia i Rodziny, Bractwa, Stowarzyszenia, Fundacje...

Dałem sobie pobrac trochę krwi (rejestracja potencjalnych dawców szpiku). Nawet nie bolało - chyba ze strachu przed igłą da się wyleczyć, o czym zaświadczyć moga nie tylko koledzy oddający regularnie krew, ale i tacy, którzy coś tam sobie do tych żył wstrzykują. W każdym razie, zdecydowałem, że jeśli tylko do mnie zadzwonią i okaże się, że moje komórki tkankowe są zgodne z komórkami biorcy, chcę pomóc w uratowaniu człowieka. Różne rzeczy o przeszczepie szpiku słyszałem. Najczęściej straszyli (ba! nawet na Doktorze Housie i w Szeregowym Chłoniaku wyglądało to drastycznie). Okazuje się, że jest to (całkiem) przyjemne badanie...

Planuję wakacje. Już właściwie skończyłem planować - teraz trzeba się postarać, żeby wszystko wyszło. Czas wolny... trochę go będzie ;-). Tak naprawdę trochę z drżeniem na to patrzę. Mam nadzieję, że i Pan doda mi mocy, i ludzie okażą się fajni we współpracy... Z drugiej strony, cieszę się z tych kolonii, wyjazdów, spotkań, okazji do odpoczynku i miłych chwil, które tak naprawdę rekompensują zmęczenie fizyczne.

Teraz trwa sesja. W tym miejscu należałoby uszanować to minutą ciszy... Nie lubię się uczyć, wiadomo nie od dziś. Do egzaminów dochodzą też inne akcje (przygotowywanie kolonii - poza seminarium i asysty kleryckie). No, ale wstaję godzinę później!!!! Jutro mam Biblię, w piątek historię Kościoła, a następnie psychologię, etykę, antropologię, historię filozofii, teologię życia wewnętrznego (TŻW), teodyceę. Chyba o niczym nie zapomniałem. Proszę o modlitwę - nie tylko za mnie, ale za wszystkich kleryków - coby Duch Święty wspomógł i tym razem...

Być radosnym

2010-05-29T00:44:00.000-07:00

kładam życzenia z okazji trzeciej rocznicy święceń kapłańskich. Życzę m. in. ciągłej radości z tego, że jesteś już szczęśliwym człowiekiem, osiągając to, do czego zostałeś powołany.

A on mi na to: Ale przecież Ty też jesteś szczęśliwym człowiekiem – jesteś w seminarium, przygotowujesz się do przyjęcia największego daru od Pana…

Często w rozmowach wychodzi, iż na moment święceń, zostania (w końcu) księdzem i opuszczenia seminarium czekamy z nieopisaną niecierpliwością, a moment ten wydaje się najszczęśliwszym w życiu. Tymczasem teraz siedzimy w komórce.

To prawda! Przyjęcie największego daru od Pana jest najszczęśliwszym momentem w życiu.

Ale tak sobie myślę, czy ja potrafię być radosny już dzisiaj – nie tylko w oczekiwaniu na dzień święceń, ale będąc w tej konkretnej rzeczywistości, w codzienności życia, która wcale nie musi być poszarzała.

Codziennie mam kontakt z Panem (adoracja, msza św.), chodzę na wykłady (które da się jakoś przełknąć), mogę podejmować działania, które chcę, dogaduję się z kolegami, mam (w miarę) wygodne łóżko, na którym mogę spać...

Umieć dziękować za całą mozaikę życia, wszystko, co spotyka mnie na co dzień...

Kim jestem, Panie, że doprowadziłeś mnie aż dotąd???

Jestem szczęśliwym człowiekiem!!!